علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی رو خیلی دیر شناختم، مثل همه کسانی که بعد از رحلت، از غربت خودخواسته ی ایام حیات، تا حدی بیرون میان و امثال ما رو غرق حسرت میکنن، حسرتی که فقط میشه با توسل به آثار و کتابهای اونها، اندکی ازش کاست. رساله ی لب اللباب، درک جدید از معنای سیر و سلوک الی الله بمن داد. درکی ناشی از رد پای نویسنده ای که خودش مراحل این سلوک رو سیر کرده و به مقصد رسیده. خدایش بیامرزاد