«لیما دور خودش میچرخید و اشک شوق میریخت تا برایش جشن بگیرد؛ حداقل اینطوری به عاقبت خودش فکر نمیکرد. میچرخید و میچرخید و از خدا بابت تجربۀ این همه عشق تشکر میکرد و منتظر بود تا شعلۀ جانش خاموش شود؛ اما دوباره در میان آسمان، همان شمیم خدایی و ستارهای دیگر پدیدار شد.»