کاش میشد به بعضی صداها جایزه داد... یعنی واقعا این محشره که یه گوینده در آنِ واحد، هم به جای بچه حرف میزنه هم به جای پیرمرد، هم زن، هم دختر، هم راوی، هم آدم شاد، هم آدم ناراحت، هم آدم عصبانی... داستان پر از حسِ زندگیست.. . حسِ وصل بودن به زندگی و میل به ادامه دادن... و آدم رو به فکر وادار میکنه... با شخصیتهای داستان اشک میریزید و با اونها کنجکاو یا هیجان زده میشید... گوش دادن به این داستان در شب توصیه نمیشه چرا که خواب رو از سر آدم میپرونه...