فروغ براای من بوی میز و نیمکتای سالهای دور مدرسه و شور نوجوونی و تازه پیدا کردن شعراشو گوشهی دفترا نوشتن و خوندن میده. حس زندگیی که توی سالهای دور جا گذاشتی و دور میشه ازت و روحت و چشمت هنوز به اون روزا مونده و جسمت رو به اینده و متعلق به هیچکدوم نیستی