با خواندن این اثر انگار در شاهنامه قدم میزنی. دنکیشوت نمونهی انسانی است که از نظر من انقدر غرق در آرزو و رویای خویش شده است که نمیتواند باور کند که هرچیزی که میدانیم یا میبینیم درست مطلق نیست. خواندن این کتاب را به همهی کلاسیک دوستان پیشنهاد میکنم