سال ۱۳۵۹ کلاس پنجم ابتدایی بودم و آن ساعت فارسی داشتیم و معلم مان نیامده بود، و معلم دیگری استثنائا برای آن ساعت آمد، ایشان بدلیل اینکه از سبک معلم ما اطلاع نداشتند، داستان آرش کمانگیر (جناب سیاوش کسرایی) را به زیبایی خاصی برایمان خواندند و کلاس محو داستان و گویش زیبای ایشان شده بود. سپاس از طاقچه که مرا برد به سالهای دور. پاینده باد