من یک بار با ایوان ایلیچ مردم. نثر کتاب جوریه که انگار دوربین از دورترین قسمت به خزدیک ترینقسمت میاد و همینطور فاصلههای زمانی که از زیاد به کم، از ماه به هفته و روز و ساعت و ثانیه میرسه خیلی جالب بود و شبیه به کتاب آخرین روز یک محکوم ویکتور هوگو بود.