یک رمان بسیار خوب ایرانی، بیشتر به (بی خبری، خوش خبری) پی میبری، به اینکه وقتی زمانش برسه، زمان پیروزی همیشگی مرگ بر زندگی، دیگه نمیتونی ازش لذت ببری و سیاهی مطلق بر تو غلبه میکنه، از حمیدرضا صدری که دیگه نیست به خاطر این یادآوری کردن سپاسگزارم، سپاسی که هرگز برام روشن نمیشه به دستش میرسه یا نه