نظر آنیل قلی پور برای کتاب جوینده

بند اول کتاب کلمات ناخواسته بر لبانم جاری می‌شوند. با چشمان خشک شده به درب فلزی زنگ زده می‌نگرم، دلم پر از آشوب است و دلشوره درون آن غوغا می‌کند. نمی‌توانم آرام بمانم و دائم راه می‌روم. در سکوتی که فقط صدای منحوس زوزه باد و برخورد چند فلز آن را بر هم می‌زنند، به آسمان تیره می‌نگرم، غروب نزدیک است و هیچ خبری از جویندگان نیست. موهای بلندم در دستان باد اسیر هستند و گاهی پیچ خوران جلوی دیدم را می‌گیرند. با کلافگی آن‌ها را به درون پارچه دور سرم امیدوارم از این کتا خوشتان بیاید