بعضی نویسندهها انگار خودشون یک مکتب شخصی دارند، منظورم مکتب ادبی نیست، مکتب روحی! صمد بهرنگی یکی از این نویسنده ها است. وقتی کتابهایش رو میخونی، انگار با نسیم پرواز میکنی به هر جا که یک ماجرای ساده در حال وقوع هست. اگر تشریف آوردید تبریز، مزار ایشون در قبرستان امامیه است