کتاب روایت خوبی دارد. اولش تعجب کردم که چرا آقای رضوانی از جایگاه اول شخص داستان را روایت نمیکند و از سوم شخص استفاده میکند. ولی پایان داستان موضوع را برایم حل کرد. داستان درون فضای تاریک یک خانه قدیمی در جریان است و همین تاریکی بر ذهن خواننده داستان هم حاکم میشود و مثل اینکه با گذشت زمان آن فضای تاریک از درون روشن میشود. در کل جالب بود البته به شرط اینکه یک کم انتزاعی به داستان گوش کنید.