روایت کتاب بد نبود ولی به نظرم زیادی نویسنده نظرات شخصی خودش رو اعمال کرده بود در حالی که کتاب نیم دانگ پیونگ یانگ خیلی بی طرفانه وقایع رو توضیح داده بود. لحن تمسخر نویسنده رو دوست نداشتم چون که در مورد بدبختی انسانها شوخی نکنیم خیلی قشنگتره. بین این دو سفرنامه که خوندم اشتراکات زیادی از نظر توصیفات وجود داشت که بر واقعی بودن اتفاقات و عدم اغراق اون صحه میگذاره. کلا خوندن کتابهایی که در مورد کره شمالی هست رو خیلی دوست دارم و از خداوند براشون آرزوی آزادی و زندگی بهتری رو خواستارم.