داستانهایی که شخصیت اولشون برای یه ارزش والا مبارزه و تلاش میکنه دیگه به نظر من نمیتونه مخاطبی رو که مانند برتراند راسل معتقده «هیچ باوری ارزش مردن نداره» تهییج کنه. این داستان برای کسانی که به داستانهای کلاسیک روسی علاقه دارند خوبه، البته نباید توقع رو در حد داستایوفسکی بالا برد. از شنیدنش پشیمون نیستم، اما به همه پیشنهادش نمیکنم.