نظر مریم معز برای کتاب کتابخانه‌ی نیمه شب

در این کتاب واقعا جهان موازی را میشد یه جورایی درک کرد (جهان پس از مرگ). به ما یاد داد که نباید در این دنیا حسرت خورد. یک جایی از کتاب نوشته بود حسرت خوردن همانند نیش پشه می‌ماند، دقیقا درست گفته بود. انسان به این دنیا آمده که زندگی کنه ولی به هر قیمتی نه، هر کسی برای خودش ارزش زندگی کردن داره و دوست داره کاری را که بهش علاقه داره انجام بده. پس حسرت خوردن فایده‌ای نداره.