فصلنامه ادبی مجمر - شماره بیست و سوم - تابستان 1404

فصلنامه ادبی مجمر - شماره بیست و سوم - تابستان 1404 منتشر شد. محمدتقی بهار؛ ستاینده آزادی و آزادگی، و اقتدار ایران، نثر معاصر؛ بازتابی از دغدغه‌های اجتماعی و سیاسی امروز، نقش مجلات تخصصی ادبیات غیردانشگاهی در تولید علم و اندیشه در ایران، آنجا که کلمه به تماشا می‌نشیند و... از جمله عناوینی هستند که در این شماره از مجله می‌خوانید.

فصلنامه‌ ادبی مجمر مجله‌ای ادبی و فرهنگی است که هم مقالات تحلیلی و تحقیقی درباره‌ی ادبیات ایران و جهان منتشر می‌کند و هم داستان‌ها و نوشته‌های نویسندگان جوان را به چاپ می‌رساند. به این وسیله، هم به نقد و بررسی آثار شاعران بزرگی چون قیصر امین‌پور می‌پردازد و هم با انتشار آثار نویسندگان جوان به آن‌ها کمک می‌کند تا هنر و اندیشه‌های خود را در سطح وسیع‌تری مطرح کنند. هدف این مجله ارتقای فرهنگ و هنر، شناخت بیشتر افکار و اندیشه‌های شاعران و نویسندگان سرتاسر جهان و پرورش استعدادهای جوان است.

در بخشی از فصلنامه ادبی مجمر - شماره بیست و سوم - تابستان 1404 می‌خوانیم

ناگزیر به تهران بازگشت و فعالیت ادبی خود را ادامه داد.

در این ایام، با همکاری تعدادی از ادبا و مترجمان «انجمن و مجله ادبی دانشکده» را بنیان گذارد. در آن به معرفی آثار ادبی ایران و اروپا پرداخت. همچنین در پذیرش نوجویی ادبی هم در شعر و هم در نثر راه را باز کرد؛ به نوخاستگان میدان داد. اما پس از یک سال دانشکده از فعالیت بازماند.

زیرا باری دیگر در 1294 دستگیر شد و به بجنورد تبعید شد. پس از شش ماه آزاد شد. به تهران بازگشت و به عضویت کمیته مرکزی حزب دمکرات ایران برگزیده شد (1295) و مجددا روزنامه نوبهار را منتشر کرد.

فعالیت سیاسی و روزنامه‌نگاری بهار از حوادث سیاسی روز تأثیر می‌گرفت و با افت و خیز همراه می‌شد. توقیف و انتشار نوبهار بارها اتفاق افتاد و هر بار خسران زیاد مالی و روحی بر بهار وارد می‌گشت.

در این موقع در روسیه انقلاب شد (1296) و حکومت نیکلای دوم سقوط کرد. شش ماه بعد شاخه اکثریت (بلشویک) حزب سوسیال دمکرات قیام کرد؛ امور حکومت و کشور را در دست گرفت. کارخانه ها اراضی بزرگ و زیرساخت‌های مهم را ملی اعلام کرد. سیاستی مردمی در قبال دیگر کشورها اخذ کرد با رعایت حق تعیین سرنوشت توسط مردم خودشان. قراردادهای ظالمانه با ایران مانند امتیازات تجاری، سیاسی و نظامی را به صورت یک جانبه لغو کرد حتی پیشنهاد داد که نواحی تصرفی در دوران تزارها را برگرداند. از جمله خاک آذربایجان را پس بدهد؛ اما حکومت ضد ملی ایران آن را نادیده گرفت.

بهار مانند هر وطن دوستی از نابکاری ها و جنایات حکومت تزاری در ایران آزرده بود.