کتاب بوف بوم کور رنگی

کتاب بوف بوم کور رنگی نوشته‌ی سلیم بیگدلی، روایتی تازه و طنزآمیز از دختر جوانی است که می‌خواهد بلاگر غذا شود. آپارتمان نغمه در خیابان کریم‌خان است با حیاطی زیبا که درخت نارون کهنه‌ای در آن است و جغدی روی شاخه‌هایش هوهو می‌کند. در همسایگی نغمه، پسری نقاش به نام سامان و زنی به نام خاله مینا حضور دارد. پیرمردی طناز به نام آقا جان نیز صاحبخانه‌ی او است.

درباره‌ی کتاب بوف بوم کور رنگی

شیطنت‌های سامان و آقا جان، نغمه را به ستاره‌ی دنیای مجازی تبدیل می‌کند! کتاب بوف بوم کوررنگی روایتی معاصر و ساده از سلیم بیگدلی است. او در این داستان، دختری بیست‌وهشت ساله به نام نغمه را به تصویر می‌کشد که گیاهخوار است و می‌خواهد با خلاقیتش در آشپزی وگان، دنبال‌کنندگانش را در اینستاگرام بیشتر و بیشتر کند. البته که همین هم خواهد شد!

بوف بوم کور رنگی در آپارتمان کریم‌خان

با خرید کتاب بوف بوم کور رنگی سلیم بیگدلی و مطالعه‌ی آن، لحظاتی را دور از هیاهوی زندگی روزمره بگذرانید و لبخند بزنید. سامان، نقاش سی ساله دل به یک اینفلئونسر اینستاگرامی بسته و هنرش انگار فقط برای جلب نظر او است. آقا جان در خاطرات قدیم سیر می‌کند. او از دوران قارجار می‌گوید که همان قاجار خودمان است. فالوئرهای نغمه عاشق شیطنت‌های آقا جان و سامان می‌شوند و این ماجراها از نغمه یک ستاره می‌سازد.

استاد بوف کور رنگی روی شاخه‌ی نارون حیاط نشسته، در آشپزخانه‌‌ی نغمه بوی قهوه‌ی سوخته با قرمه‌سبزی خاله مینا قاطی شده، شربت زعفران مدام از دست سامان سرازیر می‌شود و همه جا را پر می‌کند، آقا جان همچنان از دوران قارجار می‌گوید. اگر این ماجرا برای شما جذاب است، دانلود کتاب بوف بوم کور رنگی انتشارات افسانه نیاکان به شما پیشنهاد می‌شود.

کتاب بوف بوم کور رنگی برای شما مناسب است اگر

• به دنبال یک داستان معاصر فارسی با رگه‌هایی از طنز هستید.
• از روایت‌های مربوط به بلاگری غذا و دنیای شبکه‌های مجازی لذت می‌برید
• به دنبال کتابی برای گذراندن لحظاتی شاد و دور از دغدغه‌های زندگی روزمره هستید.

در بخشی از کتاب بوف بوم کور رنگی می‌خوانیم

صبح تو آپارتمان کریمخان بوی قهوه سوخته و قورمه‌سبزی خاله‌مینا قاطی شده، انگار یه عطر عجیب تهرانی ساختن. من، نغمه، 28ساله، بلاگر غذای «نغمه‌نبات»، رو کاناپه ولو شدم و دارم اینستا رو چک می‌کنم. بعد از فاجعه کوکوی نمکی تو مسابقه آشپزی، کانالم یه کم وایرال شده، ولی نه اونجوری که بخوام اسپانسر گنده جور کنم. فالوئرام از 12 هزار تا شدن 15 هزار، ولی کامنتا پر از شوخیه: «نغمه، کوکوی نمکی کی می‌فروشی؟» یکی نوشته: «بابابزرگه کو؟ باز رقص قارجاری داره؟» حرصم می‌گیره. من بلاگر غذام، نه مدیر سیرک!

تصمیم می‌گیرم یه پست جدید بذارم. یه عکس از پودینگ زعفرونی که تو فصل دوم درست کردم، با یه کپشن بامزه: «زندگی مثل پودینگه، یه کم زعفرون می‌خواد تا بترکونه!» گوشی رو برمی‌دارم و می‌رم آشپزخونه. نور صبح از پنجره می‌ریزه رو میز چوبی که پر از ظرفای رنگیه. درخت نارون تو حیاط زیر آفتاب تکون می‌خوره، و استاد کوررنگ، رو شاخه خوابش برده. بوی ادویه هنوز تو آشپزخونه‌ست، انگار روح کوکوی نمکی هنوز اینجاست.

پست رو می‌ذارم و منتظر کامنتام. یهو یه اعلان میاد. سامان، همسایه نقاشم، یه پست اینستایی تگم کرده. سامان، سی‌ساله، با موهای ژولیده و تی‌شرت «هنر یا هیچی»، هنوز تو فکر نازنین اینفلوئنسره، هرچند فهمید اکانت فیک مال آقاجون بود. پستشو باز می‌کنم و شوکه می‌شم. یه نقاشی کاریکاتوری از منه، با پیشبند صورتی و قیافه عصبانی، یه ماهیتابه تو دستم و یه کوکوی سوخته که انگار داره گریه می‌کنه! کپشن نوشته: «نغمه‌نبات، ملکه کوکوی نمکی! #هنر_مدرن» فالوئراش قلب و خنده فرستادن. یکی نوشته: «سامان، این شاهکاره!»