دو فصلنامه سیاسی و اجتماعی - خاطرات ایرانی - شماره 3

مجله‌ی دو فصلنامه سیاسی و اجتماعی - خاطرات ایرانی - شماره 3 منتشر شد.

در این شماره می‌خوانید: «سرمقاله»، «مصاحبه با هاشم صباغیان سیاستمدار مذهبی و خیّر فرهنگی»، «خاطرات تلخ رشدیه در سوگ فرزندان خود»، «مهندس مهدی بازرگان نواندیشی که باید از نو شناخت»، «نگاهی از درون به جبهه ملی و یادی از باوند»، «نکات ناگفته»، «اگر وزیر ارشاد بودم»، «دموکراسی ،آزادی عدالت و رفاه ایرانیان در جستجوی آزادی و عدالت»، «تحفة‌العالم، آگاهی‌های از دنیای نو»، «در شهربانی قم»، «یک خاطره پلیسی»، «در جستجوی عدالت»، «چرا نشریات کشور رسالت و استقلال خود را از دست داده‌اند؟».

دوفصلنامه‌ی سیاسی و اجتماعی خاطرات ایرانی، نشریه‌ای از سوی انتشارات امید فردا است که مجموعه‌ای از مطالب متنوع فرهنگی، اجتماعی و سیاسی را در بر می‌گیرد. شماره‌ی سوم این مجله بر مباحث عدالت، آزادی و دموکراسی و تاریخ تهران قدیم تمرکز کرده است. در این شماره، خواننده با چهره‌ها و جریان‌های فرهنگی، سیاسی و اجتماعی آشنا می‌شود. همچنین مطالب با عکس‌های تاریخی ارزشمندی همراه شده‌اند که بر جذابیت و تأثیرگذاری آن‌ها می‌افزاید. این مجله فرصتی است برای نگاهی ژرف‌تر به گذشته‌ی ایران و آشنایی با کسانی که در شکل‌گیری تاریخ معاصر نقش داشته‌اند.

در بخشی از دو فصلنامه سیاسی و اجتماعی - خاطرات ایرانی - شماره 3 می‌خوانیم

لرد کرزون درباره بازار می‌نویسد:
بازارهای تهران محوطه وسیعی را در بخش کهنه شهر اشغال و مثل سایر قسمت‌های پایتخت در دوره شاه فعلی (ناصرالدین شاه) تغییرات عمده و اصلاحات ضروری فراوان حاصل کرده است. مدخل اصلی بازار از دالان مقابل شمس‌العماره است و آن از راه محوطه‌ای که حوض و آب روان دارد و سبزه میدان نامیده می‌شود به راستای کم‌نور با سقفی منحنی منتهی می‌شود که در چشم جهانگردانی که به مشرق زمین آمده‌اند، نیک آشناست.

بازارهای تهران سراسر دارای گنبد آجری است و غالباً هم به حیاط یا میدانی راه دارد و دارای کاروانسراهای وسیع و خوش‌بناست و می‌توان در آن‌جا انواع اجناس شرق را از زین اسب تا سینی چای‌خوری خریداری کرد.

بازار علاوه بر بزرگترین محل کسب و تجارت پایتخت، گردشگاه مناسبی برای بیگاره‌ها و وعده‌گاه و جای ملاقات انواع و اقسام مردمی بود که در آنجا یکدیگر را می‌دیدند تا کارها را ارزیابی کنند و از اخبار روز اطلاعاتی به دست آورند و یا اینکه شایعات و اکاذیبی را که دهان به دهان در شهرها می‌گردد و یک کلاغ و چهل کلاغ می‌شد، از همان‌جا پخش کنند».