بله
کتاب پیری فرهنگی و فرهنگ پیری، اثری تحلیلی درباره‌ی عقب‌ماندگی ایرانیان نسبت به دیگر کشورهای تراز اولِ دنیا است. محمد غلامی، نویسنده‌ی کتاب، مفهوم پیری فرهنگی در ایران را در این اثر بررسی کرده و خوانندگان را با خلقیات ایرانیان و دلیل‌های جاماندگی آنان از جامعه‌ی جهانی آشنا میکند؛ او همچنین راهکارهایی برای اصلاح این رویکرد ارائه می‌دهد.
درباره‌ی کتاب پیری فرهنگی و فرهنگ پیری
کتاب پیری فرهنگی و فرهنگ پیری، منبعی سودمند برای آشنایی با خلقیات و فرهنگ ایرانیان و همچنین دلایل عقب‌ماندگی ایرانیان به‌حساب می‌آید. محمد غلامی، نویسنده‌ی کتاب، با نگاهی تحلیلی و پژوهشی، دلیل‌های کندی توسعهی جامعه‌ی ایران را بررسی کرده است. کاوش در عادت‌ها و خصلت‌های ایرانیان و ارتباط آنها با عقب‌ماندگی در این کشور، به‌عنوان مضمون اصلی کتاب حاضر شناخته می‌شود. نویسنده با بررسی این عادت‌ها، تاثیر آنها را در سرنوشت ایرانیان و مسیر توسعهی کشور، تحلیل کرده است. منظور از پیری فرهنگی در این اثر، کهنگی و پویا نبودن فکرها و ارزش‌های یک جامعه است. غلامی با کنار گذاشتن رویکردهای فرافکنانه، در این اثر بر خودانتقادی و مسئولیت‌پذیری درونی تاکید دارد. این دیدگاه ثابت میکند که کتاب حاضر، اثری برای مقایسه‌ی ناسالم ایران با دیگر کشورها و توجیه کاستی‌ها نیست. این اثر، صرف‌نظر از وضعیت مردمان دیگر کشورها، با هدف تهذیب و اصلاح درونی جامعه‌ی ایران نگاشته شده است.
مطالب کتاب پیری فرهنگی و فرهنگ پیری با توضیحاتی درباره‌ی فرهنگ و تاریخ کهن ایران آغاز می‌شود. در این بخش تاکید شده که فرهنگ غنی ایران باستان، پاشنه‌ی آشیل مردمان این کشور است. هر کجا که سخن از انتقاد از شخص یا گروهی به میان می‌آید، سریعاً به قبای عده‌ای برمی‌خورد و پای فرهنگ و تمدن چندین هزارساله و دستاوردهای کوروش کبیر مطرح می‌شود. محمد غلامی در ادامه، این پرسش مهم را مطرح میکند که آیا ما ایرانیان، واقعاً ملت باشکوه و بی‌نظیری هستیم؟ غلامی، این گونه به این پرسش، پاسخ داده که ما ایرانی‌ها به‌رغم تمامیِ فضائل و خوبی‌هایی که داریم، ملت برتر و بی‌عیب‌و‌نقصی نیستیم.
عادت‌ها و خصلت‌های ایرانی در بخش بعدی کتاب پیری فرهنگی و فرهنگ پیری بررسی شده‌اند. خودبزرگ‌بینی و خودشیفتگی ملی، همه‌چیزدانی و خودعلامه‌پنداری، جزم‌اندیشی، جبرگرایی، مصرف‌گرایی توهم توطئه، و عادت به تقلید و همرنگ جماعت شدن، در این اثر به‌عنوان عادت‌هایی برشمرده شده‌اند که نقش مهمی در عقب‌ماندگی ایرانیان دارند.
در بخش پایانی کتاب پیری فرهنگی و فرهنگ پیری، شواهد و دلیل‌هایی برای پیرفرهنگی ایرانی‌ها مطرح شده است. مطالعه‌ی این مطالب به خواننده کمک میکند تا درک عمیقی از ریشه‌های فرهنگیِ کندی توسعهی ملی به دست آورد و با پذیرش مسئولیت درونی، به سوی خودسازی و رشد جامعه گام بردارد.
کتاب پیش رو را انتشارات اندیشه احسان، چاپ و روانه‌ی بازار کرده است.
کتاب پیری فرهنگی و فرهنگ پیری برای چه کسانی مناسب است؟
دانشجویان و فارغ‌التحصیلان رشته‌های جامعه‌شناسی، مردم‌شناسی و روانشناسی اجتماعی، به‌عنوان مخاطب‌های کتاب حاضر شناخته می‌شوند. مطالعه‌ی این اثر برای علاقه‌مندان به خودشناسیِ فرهنگی و ملی و تمامی افرادی که دغدغه‌ی ایرانی آباد و پیشرو دارند نیز خالی از لطف نیست.
در بخشی از کتاب پیری فرهنگی و فرهنگ پیری: نگاهی به عادت‌ها و خصلت‌های ایرانی می‌خوانیم
در این مرحله لازم است ابتدا مفهوم پیری و علائم و مکانیسم‌های آن را بشناسیم و معیارهایی که باعث می‌شود به انسانی پیر گفته شود را بیان کنیم.
در اینجا دو نکته شایان توجه است: اول آنکه عارضۀ پیری در انسان‌ها و ملت‌ها به خودی خود خصلت زشت یا عادت ناپسندی نیست و عیب جسمی یا اخلاقی به شمار نمی‌آید اما به طور ناخواسته نقص‌های زیادی را می‌زاید که باعث تلخکامی، عقب‌ماندگی، دردهای روحی و حس انفعال در انسان می‌شود. بنابراین فرهنگها باید نسبت به عارضۀ پیری و آنتروپی که دامنگیرشان می‌شود هشیار بوده و مرتب به بازسازی و ترمیم خود بپردازند تا زنده و پویا و شاداب بمانند.
نکتۀ دوم این است که پدیدۀ پیری غیر از مفهوم سالخوردگی و مسن بودن است. به عبارت دیگر، پیری چیزی بیش از مسن بودن است. پیری پدیده‌ای همراه با از کارافتادگی تلقی می‌شود اما مسن بودن غالبا چنین مفهومی ندارد و لازم است که پیری با سن و سال یکسان تلقی نشود. به عبارت دیگر انسان مسن غیر از انسان پیر است و عوارض این دو مفهوم با هم یکی نیستند. پیری ممکن است به آهستگی یا به سرعت، تدریجی یا ناگهانی فرا برسد. چنین به نظر می‌رسد که بعضی افراد گام به گام و با احساس خشنودی و زیبایی به سوی پیری قدم برمی‌دارند و عده‌ای دیگر یک‌دفعه در اثر واقعه‌ای ناگوار، خواه واقعی یا خیالی، ناگهان پیر می‌شوند و از کار می‌افتند. در مورد ملت‌ها نیز چنین امری صادق است یعنی ملتی ممکن است به سرعت از اوج قدرت به حضیض ذلت و از نوک قله یکباره به ته دره سقوط کند و به پیری زودرس یا مرگ زودرس دچار گردد.
