کتاب آملستان

کتاب آملستان نوشته‌ی بهاره یارمحمدی روایتی است که دنیای دخترانه‌ی شخصی را برای مخاطب به تصویر می‌کشد که داستانش با قبول شدن در دانشگاهی در یک شهر دیگر آغاز شده. روایتی که نویسنده آن را بر اساس شخصیت‌ها و اتفاقات واقعی و با نحوه‌ی بیانی رئالیستی نگاشته است.

درباره‌ی کتاب آملستان

بهاره یارمحمدی در کتاب آملستان، وقایع و شخصیت‌های واقعی را به صحنه‌ی روایت داستانی کشانده و تصویر روشنی و جذابی از یک دنیای کاملاً دخترانه را به مخاطبان عرضه کرده است.

او در این کتاب زندگی دختری را روایت می‌کند که در دانشگاهی، خارج از شهر محل سکونتش پذیرفته شده و قرار است زندگی جدیدی را آغاز کند. داستان از خرده‌روایت‌هایی به هم پیوسته‌ تشکیل می‌شود. از این رو، صحنه‌های کوچک و جزئی‌ای، که هرکدام عنوانی هم دارند، در پی هم می‌آیند و یک روایت کلی واحد را برای خواننده بازسازی می‌کنند.

به گفته‌ی نویسنده، داستان آملستان بر مبنای شخصیت‌ها و اتفاقات دنیای واقعی نوشته شده است و او کمتر در روند روایت دخل و تصرف انجام داده. میزان واقع‌گرا بودن داستان را می‌توان با یک نگاه کلی به فهرست مطالب کتاب، دریافت.

یارمحمدی داستان را با لحنی محاوره‌ای روایت می‌کند. لحنی که گهگاه با چاشنی طنز همراه است. روایت او از وقایع، گزارش‌گونه است و همین مطلب، وجهه‌ی واقع‌گرای داستان را افزایش می‌دهد.

کتاب آملستان نوشته‌ی بهاره یارمحمدی توسط انتشارات متخصصان به چاپ رسیده است.

کتاب آملستان برای چه کسانی مناسب است؟

کتاب حاضر برای کسانی که به داستان‌های واقعی و واقع‌گرا علاقه‌دارند، مناسب است.

در بخشی از کتاب آملستان می‌خوانیم

چشمام رو که باز کردم صورت فاطمه رو دیدم. فاطمه با جملۀ «ملیحه تویی؟» با چشمای نیمه باز به من خیره شد؛ همیشه می گفت شبیه خواهرشم. بالاخره هوش و حواسمون اومد سرجاش و از رختخواب بلند شدیم. داشتیم رختخواب‌ها رو گوشه اتاق جاگیر می کردیم که چشمم به پول‌های روی تخت افتاد که شب قبل، از کوله پشتیم درآورده بودم که بابت کرایه به خانم اصفهانی بدم. دویدم سمت تخت و شروع کردم به شمردن پول‌ها. لیلا اومد سمتم و پرسید: «چی شده؟» گفتم: «کمه! 60 تومنش کمه!» بچه ها دورم جمع شده بودن، سولماز پول‌ها رو از دستم گرفت و شروع کرد به شمردن، همه اسکناس‌های 5 هزار تومنی که پول توجیبی خودم بود غیب شده بود و چک پول‌هایی که برای کرایه خونه گذاشته بودم، سرجاش بود. با ناراحتی از اینکه پولی برای برگشتن به تهران واسم نمونده، روی زمین نشستم.

بچه‌ها داشتن دلداریم می‌دادن که یهو یاد اسکناس 10 هزار تومنی تاکرده توی جیب شلوار لی ام افتادم که از داداش محمد یاد گرفته بودم چجوری جاسازش کنم که حتی خودمم یادم بره، تا روز مبادا ازش استفاده کنم. این خبر خوشحال کننده رو به بچه‌ها دادم و قرار شد بعد از خوردن صبحونه یه فکر اساسی بکنیم. جمع مال باختگان که من، فاطمه، گلنار، لیلا، آواکس و سولماز بودیم توی آشپزخونه جمع شدیم.