کتاب روایت فراموشی: یک شعر بلند و ضمایم

رضا حیرانی در کتاب روایت فراموشی، مجموعه‌ای از سروده‌های بلند خود را که هم به لحاظ فرم و هم از جهت معنا با اشعار متداول، بسیار متفاوت هستند به علاقمندان شعر مدرن و سپید ارائه کرده. اثری که نگاه بدیع شاعر را به جامعه، جهان و عشق نشان می‌دهد.

درباره‌ی کتاب روایت فراموشی

شعر چنان با روح و جان ایرانیان آمیخته شده که شاید بتوانیم آن را به‌نوعی جزئی از فرهنگمان بدانیم. آن‌چنان‌که پیشینه‌ی تاریخی ما نشان می‌دهد شعر در گذشته‌ی ایرانیان نقش مهمی برای انتقال میراث فرهنگی داشته است. شعر در طول تاریخ بسیاری از مسائل تاریخی، اجتماعی، سیاسی، اعتقادی و فرهنگی را در قالب‌ها و سبک‌های مختلف بیان کرده. امروزه شاعران جوان با سرودن اشعاری در قالب‌های سپید و نو، فضا و حال و هوای زمانه‌ی خود را به تصویر می‌کشند. در این میان رضا حیرانی، شاعر جوان کشورمان درخور توجه است که با کتاب روایت فراموشی، تنهایی و اندوه در زندگی شهری و مدرن امروزی را برایمان روایت می‌کند.

اثر حاضر با شعری تحت عنوان «پیش‌پرده» آغاز شده و از «پرده‌ی اول» تا «پرده‌ی هفتم» را شامل می‌شود تا به «ضمایمِ بیرون از فراموشی» برسد. کتاب روایت فراموشی توسط نشر چشمه برای علاقه‌مندان به مطالعه‌ی آثار شاعران جوان منتشر شده است.

کتاب روایت فراموشی برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب به دوستداران شعر سپید و معاصر ایرانی پیشنهاد می‌شود.

با رضا حیرانی آشنا شویم

رضا حیرانی در 6 آذر 1356 در تهران به دنیا آمد. او اولین سروده‌های خود را در سال 1377 در مطبوعات منتشر کرد و اولین مجموعه‌ی شعر خود را نیز با نام «تلخ لطفاً» روانه‌ی بازار نمود. رضا حیرانی عضو کانون نویسندگان ایران است و جایزه‌ی نیما را در سال 1388 کسب کرده. دو کتاب شعر «جن ام جماعت بسم الله» و «چند رضایی» از آثار مهم این شاعر ایرانی است.

در بخشی از کتاب روایت فراموشی می‌خوانیم

تهران‌گردی با یوحنا به شب
تو خاستگاه خودت را
و گاه خواب خودت را فراموش کرده‌ای
برنمی‌گردی ببینی دریا
آن‌چه برایت کنار گذاشته گاهی
راهی‌ست
که آسمان را عمیق‌تر ببینی
چرا که شاعری و شاعران ذبح‌شدگان‌اند
از من تمام آن‌چه مانده است
مجاورت با اوهام کبود و اصوات سال‌خورده‌ی اشیای
قدیمی‌ست