کتاب صوتی صدای کوتاه نویسنده - داستان اول: ا که هی

کتاب صوتی صدای کوتاه نویسنده - داستان اول: ا که هی اثری کوتاه به قلم پیمان پورشکیبایی‌ است. این داستان شنیدنی بخشی کوچک از زندگی انسان‌ها را پیش روی مخاطبان خود قرار می‌دهد و شیرینی آن تا مدت‌ها پس از به اتمام رسیدن بر جانتان خواهد نشست. گفتنی‌ست این قصه‌ی جذاب از مجموعه داستانی به نام «صدای کوتاه نویسنده: هجده داستان کوتاه» انتخاب شده است.

درباره کتاب صوتی صدای کوتاه نویسنده - داستان اول: اَ که هی:

داستان‌ها گاه تنها جان‌پناه ما انسان‌ها هستند. تنها چیزی که می‌توانند دست‌‌آویزی قرار بگیرند و ما را به جهان پیوند زنند. جهانی که در بهترین حالت شاید بتوان آن را «تاب‌آوردنی» لقب داد. در چنین حالت داستان و رمان نفسی‌ست که می‌کشیم. کاری‌ست نه فقط برای نمردن، که‌ برای زندگی کردن.

و در این میان داستان کوتاه نیز آن چیزیست که هر لحظه‌ی ما را به لحظه‌ی بعد پیوند می‌زند. در باب داستان بسیار گفته و نوشته‌اند و در این معرفی مختصر جای آن نیست که بیش از این به آن بپردازیم. کتاب صوتی ا که هی که اکنون مشغول مطالعه‌ی معرفی آن هستید،‌ به قلم پیمان پورشکیبایی نوشته شده است و یکی از داستان‌هایی‌ست که البرز احمدی در مجموعه داستان صدای کوتاه نویسنده: هجده داستان کوتاه گردآوری کرده است.

گفتنی‌ست خوانش کتاب ا که هی بر عهده‌ی حسام بهمن بوده و او با صدای گرم خود توانسته دو چندان بر تأثیرگذاری و جذابیت این اثر کوتاه اضافه کند. این اثر گرچه داستانی کوتاه و کم‌حجم است اما می‌تواند شما را تا مدت‌ها پس از تمام شدن شما به خود مشغول سازد.

کتاب صوتی صدای کوتاه نویسنده - داستان اول: اَ که هی مناسب چه کسانی است؟

اگر به داستان‌های فارسی علاقه‌مند هستید، کتاب صوتی ا که هی به شما پیشنهاد می‌شود.

با پیمان پورشکیبایی بیشتر آشنا شویم:

او شاعر، نویسنده و عضو شورای کتاب کودک و خانه‌ی موسیقی است. پیمان پورشکیبایی با تشکیل گروهی هنری تحت عنوان «نارنج و ترنج» به داستان‌سرایی و ساخت نمایشنامه‌های صوتی همراه با موسیقی تار و سه‌تار پرداخت. او بیش از سی‌وپنج کتاب داستان کودک به چاپ رسانده و از میان آثار معروف‌اش می‌توان به کتاب «سی داستان برای تصویرگران کتاب کودک، برکه و اسب آبی و فیفیلی و مار زرد» اشاره کرد.

در بخشی از کتاب صوتی صدای کوتاه نویسنده - داستان اول: اَ که هی می‌شنویم:

سیاوش که تازه از سفر دبی برگشته و کلید خانه را در هتل جا گذاشته بود، نزد من آمد. از دوستان قدیمی و در دوستی اهل داد و ستد بود. هر گاه به چیزی نیاز داشت، او را به یاد می‌آورد. اما دم را به شیرین‌سخنی و گرمی می‌گذراند. آن هم برای این که به خود او سخت نگذرد.

تا فراموش نکردم این را یادآوری کنم هیچگاه کار او به آسانی انجام نمی‌شد و با ماجرایی طولانی و پر از سختی و بدبختی و هزار ماجرای گفته و ناگفته به گونه‌ای شگفت‌آور افراد زیادی درگیر کار او می‌شدند.

- خب چه خبر؟‌ خوش گذشت؟ چرا دبی؟
- نه بابا. چه خوش گذشتنی؟ اَ که هی!