بله
تزویوان اس تی سا چائو در کتاب برنامه‌ریزی در جوامع رو به پیری یافته‌های بین‌المللی درباره‌ی جمعیت برخی شهرهای آسیایی را گردآوری کرده تا نشان دهد چگونه نوع برنامه‌ریزی و مدیریت شهرها با رشد سریع پیری جمعیت هماهنگی دارد. در این کتاب خواهید دید چطور می‌توان ناتوانی سالمندان را به‌تعویق انداخت تا این افراد با کیفیت بالاتری به زندگی خود ادامه دهند.
درباره‌ی کتاب برنامه‌ریزی در جوامع رو به پیری
ما در دورانی زندگی می‌کنیم که در آن اهمیت برنامه‌ریزی برای سنین پیری به منزله‌ی اهمیت قائل شدن برای آینده‌ای مشترک است که در انتظار همه‌ی ماست. در سال‌های اخیر سازمان جهانی بهداشت و سازمان ملل متحد درباره‌ی روند پیری جمعیت جهان و تاثیرات احتمالی آن هشدار‌هایی داده است. امروزه می‌بینیم این روند سبب افزایش سریع تقاضای پزشکی و لزوم رفاه بیشتر در سراسر جهان شده که عدم تأمین این نیازها می‌تواند منجر به بحران شود.
ایده‌ی اصلی کتاب برنامه‌ریزی در جوامع رو به پیری (Planning for greying cities)، تألیف تزویوان اس تی سا چائو (Tzu Yuan Stessa Chao) این است که با اعمال سیاست‌های هدفمند و ایجاد خدمات مناسب می‌توان به افراد مسن کمک کرد تا توانمندی‌های خود را افزایش داده و سالم‌تر و مستقل‌تر به زندگی خود ادامه دهند.
گفتنی‌ست ملاک تعیین یک جامعه‌ی پیر بر اساس سرشماری محلی و جهانی تعیین می‌شود و هدف از تعیین شاخص‌های حمایت از جمعیت پیر این است که این افراد به‌عنوان مشارکت‌کنندگانی فعال در نظر گرفته شوند و خدمات مناسبی دریافت نمایند؛ چرا که در نهایت این برنامه‌ریزی راهبردی منجر به حرکت شهرها در مسیر توسعه‌ی پایدار خواهد شد.
کتاب برنامه‌ریزی در جوامع رو به پیری ترجمه‌ی سمیه رسول نازی است که انتشارات شهرسازی آن را در دسترس علاقه‌مندان به این حوزه قرار داده.
کتاب برنامه‌ریزی در جوامع رو به پیری مناسب چه کسانی است؟
دانشجویان رشته‌ی جامعه‌شناسی، جمعیت‌شناسی، برنامه‌ریزی شهری و شهرسازی می‌توانند از مطالعات علمی و مستند این کتاب استفاده کنند.
با تزویوان اس تی سا چائو بیشتر آشنا شویم
تزویوان اس تی سا چائو دانشیار دپارتمان برنامه‌ریزی شهری و پژوهشگر مرکز تحقیقات شهر سالم در دانشگاه ملی چنگ‌کونگ تایوان است. مطالعات او بر تغییرات جمعیتی و سیستم‌های برنامه‌ریزی شهری متمرکز بوده و اولین رهبر پروژه برنامه‌ی ملی «Age-Friendly Cities» (شهرهای دوستدار سن) محسوب می‌شود. او تاکنون در تایوان و آسیا در این زمینه مشارکت و پژوهش‌های گسترده‌ای داشته است.
در بخشی از کتاب برنامه‌ریزی در جوامع رو به پیری می‌خوانیم
مشاهدات جالب اما مهمی وجود دارد که من طی 6 سال گذشته در تحقیقات و پژوهش‌های شهرهای دوستدار سن انجام داده‌ام، بسیاری از اصول برنامه‌ریزی ارتدوکس که ما آن را بدیهی می‌دانستیم و به عنوان حقایقی جهانی در نظر می‌گرفتیم، در یک جامعه سالخورده واقعاً منطقی نیستند. به عنوان مثال، ما همیشه در نظر داریم که فضای زندگی مناسب برای هر فرد با سلامت جسمی و روانی افراد مسن ارتباط زیادی دارد، فضای زندگی بهتر با رفاه بهتر ارتباط مثبت دارد. ما حتی حداقل استاندارد فضای زندگی را برای اطمینان از کیفیت زندگی در مقررات برنامه‌ریزی خود در بسیاری از کشورها تنظیم کرده‌ایم. با این حال، در کمال تعجب، هنگ‌کنگ و توکیو دو شهر هستند که به دلیل تراکم بالای شهری و کوچک‌ترین میانگین فضای زندگی برای هر فرد معروف هستند، اما آن‌ها همچنین دو شهر برتر با طولانی‌ترین طول عمر در جهان هستند.
علاوه بر این، افراد مسن در این دو شهر به طور کلی از درجه‌ی رفاه بالا و احساس شادی زیادی برخوردارند. به علاوه، فضای سبز یک عنصر اساسی برای مکان‌سازی خوب محسوب می‌شود و متوسط فضای سبز به ازای هر نفر در یک شهر حتی در شاخص‌های اصلی شهرهای دوستدار سن سازمان بهداشت جهانی به عنوان مهم‌ترین شاخصه ویژگی‌های محیطی برای دوستی سن جمع‌آوری می‌شود. هنوز بحث‌برانگیز است که مکان‌یابی فضاهای سبز بیشتر منجر به افزایش استفاده یا فعالیت‌های فیزیکی ساکنان مسن می‌شود.
