کتاب در سوریه خبری نیست

کتاب در سوریه خبری نیست رمانی عاشقانه و سیاسی به قلم بابک مصطفوی‌ است که به روایت زندگی «عارف» می‌پردازد. او جوانی مبارز است که در میان آشوب زمانه، تلاش می‌کند تا سهم خود را برای نجات کشورش از نظام استبداد ایفا کند. اما زمانی که بشار اسد کشور را ترک می‌کند و ابوبکر بغدادی به جای او می‌نشیند، همه چیز دگرگون می‌شود. داستانی پرفروش از عشق، سیاست، امنیت و آزادی...

درباره کتاب در سوریه خبری نیست:

عارف آرمان‌های بزرگی در سر می‌پروراند. او برای رسیدن کشورش به برابری و آزادی تا پای جان نیز می‌رفت. او تلاش می‌کرد تا کشورش از نظام تک‌حزبی‌ای که بر آن حاکم بود نجات پیدا کند. اما اصلِ داستان «در سوریه خبری نیست» زمانی شکل گرفت که مردم به انقلاب برخاستند و در نتیجه‌ی آن بشار اسد کشور سوریه را ترک گفت.

در نتیجه‌ی این اتفاق، ابوبکر بغدادی بدون آن که درگیر هیچ جنگی شود،‌ با حمایت غرب روی کار آمد. اما آیا روی کار آمدن یک دولت دموکرات اوضاع را بهتر کرد؟ به‌هر روی، ابوبکر بغدادی روی کار آمد و اعلام خلافت اسلامی کرد. در پی این اتفاق، در نقطه‌به‌نقطه‌ی کشور دادگاه‌های انقلاب برگزار شد و انسان‌هایی بی‌گناه با جرم‌هایی نامعلوم به زندان رفتند و یا اعدام شدند.

بابک مصطفوی در دل یک روایت عاشقانه از آرزوها و آرمان‌هایی می‌گوید که با هدفی درست شکل گرفتند اما در نهایت نابود شدند. نویسنده با ظرافتی خاص زندگی مردمانی را ترسیم می‌کند که درکی از مفهوم امنیت و آزادی ندارند، معنایی از آرمان‌شهر در ذهن خود می‌سازند و اینگونه به خودکشی همگانی دست می‌زنند و خویش و سرزمینشان را نابود می‌سازند.

خوب است اشاره کنیم رمان در سوریه خبری نیست با استقبال بی‌نظیری از سوی مخاطبان مواجه شد و در هفته‌های اول توانست رکورد فروش انتشارات در هفته‌های اول را بزند.

کتاب در سوریه خبری نیست مناسب چه کسانی است؟

اگر به ادبیات داستانی علاقه دارید و از مطالعه‌ی کتاب‌های عاشقانه و سیاسی لذت می‌برید، از رمان در سوریه خبری نیست غافل نشوید.

در بخشی از کتاب در سوریه خبری نیست می‌خوانیم:

اگرچه عارف با آنان متفاوت بود، اما تنهایی و احساس سرخوردگی چنان او را می‌آزرد که پس از ناکامی در ارتباط با عمر، تلاش کرد که با سایرین باب گفتگویی باز کند و ارتباطی برقرار کند، اما با واکنش سرد اطرافیان مواجه شد که نهایتاً موجب شد عارف در لاک تنهایی خود بخزد و از دیگران کناره‌گیری کند. سایرین نیز از این عزلت‌گزینی عارف استقبال کرده و دایره رفاقت خود را محدود ساختند به گونه‌ای که معمولاً در گوشه‌ی دیگری از سلول گرد هم جمع می‌شدند و درِ گوشِ هم نجوا می‌کردند، گو اینکه عارف مهره و جاسوسی است از سوی زندان برای لو دادن و شناسایی افراد، و شاید گمان می‌بردند که این شخص توان مقاومت در برابر شکنجه و فشار روحی را ندارد و دیر یا زود آنان را خواهد فروخت و رازشان را برملا خواهد کرد. هر آنچه که بود، آنان به عارف به چشم غریبه‌ای می‌نگریستند که نمی‌بایست در جمع خود بپذیرندش.

روز پنجم ورود عارف به بند عمومی بود که صدای کشیده شدن باطوم به نرده‌های راهرو همه را به تکاپو انداخت. همگان چون مار زخم خورده به خود می‌پیچیدند و تلاش می‌کردند خود را در پشت چیزی مخفی سازند. عارف متعجب به دیگران می‌نگریست و روبروی در سلول نشسته و پاهای خود را بر روی هم انداخته بود که ناگهان در سلول باز شد و فردی لاغر اندام، با صورتی کشیده و استخوانی و موها و ریشی بلند وارد سلول شد. او را «جابر» صدا می‌کردند، اگرچه نامش قطعاً چیز دیگری بود و همانند سایر داعشیان، نامی جدید برای خود برگزیده بود. اصلیتش نامشخص بود، ولی دیوانه‌ای بود که از شکنجه و آزار و اذیت دیگران لذت می‌برد، به گونه‌ای که هر کجا بساط اعتراف گیری، شکنجه و یا شلاق پهن بود، حضور فعال داشت. او در این شکنجه‌گاه‌ها با اشتیاق فراوان، گاه به تماشا می‌نشست و گاه خود اقدام به شکنجه می‌نمود، اما در هر دو صورت نقشی تعیین کننده داشت.