کتاب صوتی رگ

در کتاب صوتی رگ به نه داستان کوتاه از یاسمن شکرگزار گوش خواهید سپرد که بر بیشترشان اتمسفری رازآلود حاکم است. گفتنی است که خوانش اثر برای تهیه‌ی نسخه‌ی صوتی، بر عهده‌ی خود نویسنده بوده است.

درباره کتاب صوتی رگ:

مجموعه داستانی که مطلب حاضر به معرفی آن اختصاص یافته، نخستین اثر منتشر شده از یاسمن شکرگزار است. چاپ نخست کتاب رگ به سال 1389 بازمی‌گردد. آثار موجود در این مجموعه به ترتیب عناوین پیش رو را بر خود دارند: «قطره‌های آب، عقیم، چه کسی از ویرجینیا ولف می‌ترسد، چرا نمی‌خوابی، کابوی تنها، انگار فارغ شده باشد، کوچه‌ی تاریک کابوس، کسی آن بالا راه می‌رود، کلاغ‌ها.»

وجه مشخصه‌ی این نه داستان حال و هوای تیره و تاری‌ست که به مخاطب انتقال می‌دهند. در بیشتر این نه قصه با شخصیت‌هایی نامتعارف مواجه‌ایم که به انواع و اقسام مشکل و مرض، اعم از روحی و جسمی مبتلا هستند. این کاراکترهای بیمار، طبعاً دست به کنش‌های بیمارگونه می‌زنند. همین کنش‌هاست که طرح اصلی داستان‌ها را شکل داده و روایت‌‌ها را به پیش می‌برد.

در پایان، بار دیگر این نکته را متذکر می‌شویم که کتاب حاضر با صدای خود گوینده روایت شده است. مزیت این امر در این است که یاسمن شکرگزار، از آنجا که بهتر از هر کسی جزییات نوشته‌ی خود را می‌شناسد، بهتر از هر فرد دیگری می‌تواند لحنش را متناسب با آنچه می‌خواند، بالا و پایین، زیر و بم، و یا در مواقع لزوم، غمگین و شاد سازد.

کتاب صوتی رگ مناسب چه کسانی است؟

از تمام علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه و دوستداران ادبیات امروز ایران، دعوت می‌کنیم که شنونده‌ی کتاب صوتی رگ باشند.

با یاسمن شکرگزار بیشتر آشنا شویم:

او فارغ‌التحصیل رشته‌ی هنرهای نمایشی از دانشکده‌ی هنر و معماری تهران، و نویسنده‌ی دو مجموعه داستان زیبا به نام‌های «رگ» و «از اعماق» است. وی سابقه‌ی فعالیت در زمینه‌ی صداپیشگی و دوبلوری را نیز در کارنامه‌ی هنری خود دارد.

در بخشی از کتاب صوتی رگ می‌شنویم:

بلندتر شده. صدای قدم‌هاش را می‌گویم. بلندتر و شاید بیشتر. مثل کسی که فکر می‌کند یا جمع و جور، مدام توی خانه راه می‌رود. ده صبح است و او در خانه. کسی که باید مثل خیلی‌ها جای دیگری باشد. اداره یا کلاس یا هزار جای دیگر. به سقف نگاه می‌کنم و چایم را مزه. یادم باشد خانه‌ی بعدی سقف و کَفَش قطورتر باشد. اگر بدری باشد می‌گوید از سکوت خانه‌ات است؛ از تنهایی و خیالات. و چطور ممکن است صدای قدم‌های کسی را از میان این آجرها شنید؟ صدای کشیده شدن دمپایی‌ها روی پله از صدای سنگینی قدم‌های مرد بلندتر است، که به در نگاه می‌کنم. صدا قطع می‌شود. انگار صاحبش دودل است که بالا برود یا نه. زنگ در را می‌زند. بلند می‌شوم. لیوان را لبه‌ی میز می‌گذارم. نزدیک است بیفتد که در هوا می‌قاپمش. اگر می‌شکست مهمان ناخوانده‌ام می‌فهمید خانه‌ام.