کتاب انواع مرغابی و سه نمایشنامه‌ی دیگر

دیوید ممت در کتاب انواع مرغابی و سه نمایشنامه‌ی دیگر با اشاره به زندگی مرغابی‌ها سعی دارد تا به معنا و مفهوم زندگی بپردازد؛ از خانواده و روابط میان انسان‌ها گرفته تا وجدان و طبیعت. اما بیش از هر چیز، این اثر را باید نمایشنامه‌­ای در خصوص محیط زیست و سیاست‌های غلطی که منجر به نابودی آن می‌شود، دانست.

درباره کتاب انواع مرغابی و سه نمایشنامه‌ی دیگر:

نمایشنامه‌ها را نباید صرفا حاوی گفتگوی چند نفر درباره‌ی یک موضوع واحد دانست، چرا که آن‌ها نوعی نگاه منحصر به فرد و متفاوت در یک جغرافیای خاص را بیان می‌کنند. پس نباید از این آثار ادبی دور ماند، باید نمایشنامه‌هایی را مطالعه کرد که در قالب داستانی ساده سعی دارند دیدگاه شما را به دنیای پیرامونتان تغییر دهند و از مطالبی سخن بگویند که کمتر بدان‌ها پرداخته می‌شود. به عنوان مثال دیوید ممت یکی از باهوش‌ترین و بااستعدادترین نویسندگان تاریخ معاصر آمریکا که نمایشنامه‌نویس بی‌رقیب دهه هفتاد و هشتاد میلادی به شمار می‌آید در کتاب انواع مرغابی و سه نمایشنامه‌ی دیگر، در 14 بخش کوتاه قصه آدم‌هایی را به تصویر می‌کشد که پیوسته حرف می‌زنند تا افکار خود را پنهان کنند، اما در انتها راهی برای مخفی شدن نمی‌یابند...

در حقیقت تمامی شخصیت‌های آثار ممت پیوسته در حال تقلید از رفتار دیگران هستند. آن‌ها همیشه سعی دارند چیزی را به نمایش بگذارند که هیچ شباهتی به آن ندارند. اما چیزی که واقعیت اصلی آن‌ها را برملا می‌کند موقعیت‌های دشوار زندگی نیست، بلکه زبانشان است. زبانی پر استرس که مفهوم قصه را انتقال نمی‌دهد، بلکه خود موضوع اصلی نمایش‌نامه‌ است.

معمولا در آثار ممت از دیالوگ‌های مبهم خبری نیست. او در نمایشنامه‌هایش اصلا سعی ندارد تا قصه‌ای عجیب و خاص را دنبال کند. نمایشنامه انواع مرغابی نیز از این قاعده مستثنی نیست. ممت داستان این کتاب را از گفتگویی ساده و معمولی میان دو پیرمرد آغاز می‌کند؛ دو پیرمردی که بر روی یک نیمکت در پارک نشسته‌اند و درباره زندگی مرغابی‌ها با یکدیگر صحبت می‌کنند.

البته در این کتاب با وجود آن که داستان حول محور زندگی مرغابی‌ها، شکارچیان و آلودگی دریا می‌چرخد اما با نگاهی عمیق‌تر می‌توان دیدگاه فلسفی و طنز زیرکانه‌ی دیوید ممت را به روشنی دید. او در این کتاب به طور غیرمستقیم به مسئله‌ی آلودگی محیط زیست به وسیله‌ی انسان‌ها می‌پردازد. به عنوان مثال او حتی صحنه نمایش را با قایقی آغاز می‌کند که ساخته دست بشر است و یکی از عناصر دخالت در زندگی حیوانات و از بین بردن زیستگاه آن‌ها محسوب می‌شود.

کتاب انواع مرغابی و سه نمایشنامه‌ی دیگر مناسب چه کسانی است؟

مطالعه این کتاب به کسانی که به دنیای هنرهای نمایشی علاقه دارند و از خواندن نمایشنامه‌های معاصر لذت می‌برند، پیشنهاد می‌شود.

دیوید ممت را بیشتر بشناسیم:

او کارگردان، فیلمنامه و نمایشنامه‌نویس آمریکایی است که در نوامبر 1947 در شیکاگو متولد شد. دیوید آلن ممت (David Alan Mamet) دانش آموخته کالج گودار ورمونت و همچنین دانشکده تئاتر نِیبِرهود پلی‌هاوس نیویورک است. ممت مدتی در کالج گودار، دانشکده نمایش ییل و دانشگاه نیویورک به تدریس مشغول بود. او در سال 1979 نخستین اثرش به نام بوفالوی آمریکایی را خلق کرد و در سال 1983 نمایشنامه گلن گری گلن راس را نوشت. این نمایشنامه برنده جوایز متعددی چون جایزه ادبی پولیتزر و جایزه منتقدان نیویورک شد؛ همچنین نامزد جایزه تونی برای بهترین نمایشنامه در سال 1984 شده است. از دیگر آثار تحسین شده ممت می‌توان به نمایشنامه‌های اولئانا، انحراف جنسی در شیکاگو، نوشته‌ی رمزی، زندگی در تئاتر و فیلمنامه‌هایی چون لمس ناپذیر، هیئت منصفه و پستچی همیشه دو بار زنگ می‌زند اشاره کرد. دیوید ممت برنده جایزه تئاتر آف برادوی (Obie award) نیز شده است.

در بخشی از کتاب انواع مرغابی و سه نمایشنامه‌ی دیگر می‌خوانیم:

امیل: مرغابی پرورشی هم دارن.
جورج: آره. می‌دونم.
امیل: که برا عید پاک و عید شکرگزاری بزرگ‌شون می‌کنن.
جورج: منظورت بوقلمونه.
امیل: مرغابی هم.
جورج: یعنی نگه‌شون می‌دارن؟ زندانی؟
امیل: آره. تو مرغدونی. بال‌هاشونو می‌بُرن.
جورج: هاه.
امیل: آره. چیه؟ نمی‌شه اعتماد کرد به شرافت خودشون که!
جورج: زمونه عوض شده.
امیل: خرابکاری... پروارشون می‌کنن. تعذیه‌شون می‌کنن، کشاورزها، با یه مخلوط‌های مخصوصی از ذرت و احتمالاً هم جو. یه آمپول‌های مخصوصی هم دارن که بهشون می‌زنن. که سرحال نگه‌شون داره.
جورج: پرواز هم نمی‌تونن بکنن.
امیل: نه.
جورج: تمامِ خصوصیات ذاتی‌شون از دست می‌ره؟
امیل: تمام روز فقط دور و بر مزرعه راه می‌رن، می‌خورن.