کتاب آریتمی

کتاب آریتمی رمانی در ژانر عاشقانه و جنایی به قلم مبینا شریعتی است که روایتی متفاوت دارد و شما را با فضایی روبه‌رو می‌کند که در زندگی واقعی فرصت تجربه آن را نخواهید داشت.

این اثر توسط نویسنده‌ای جوان و متولد دهه هشتاد نگاشته شده و موضوع آن درباره پزشکی است که در بیمارستان کار می‌کند. در این بیمارستان اتفاقات عجیب و غیرمعمولی در جریان است.

مطالعه کتاب آریتمی مناسب چه کسانی است؟

این کتاب به علاقه‌مندان به ادبیات داستانی معاصر و رمان‌های عاشقانه و جنایی ایرانی پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب آریتمی می‌خوانیم:

پالتوی مشکی‌رنگم را از کمد لباس‌ها بیرون کشیدم و همراه با جین راسته قدِ نود زغالی پوشیدم. هوا به‌شدّت سرد بود و من هم به همان مقدار سرمایی؛ با اکراه نگاهی به قدِ کوتاه شلوار انداختم و در آخر آن را با شلواری بلندتر عوض کردم. موهایم را ساده پشت سرم بافتم و روسری ساتن و کم‌قواره‌ای را به‌طور خاصی گره زدم. روز اول بود، ولی برخلاف چیزی که فکرش را می‌کردم، هیچ استرسی نداشتم؛ نه ترس از نتوانستن، نه ترس از مقبول نبودن و نه حتی ترس از گیر افتادن درون مخمصه‌هایی که فکرش هم لرزه به تن تبسم چند ساعت پیش می‌انداخت. آخر من مرد عمل بودم، ولی نه! از این جمله جنسیت‌زده بدم می‌آید، من زن عمل هستم!

خنثی و بدون هیچ احساس اضافه‌ای، مچ‌ها و آستر روسری‌ام را آغشته به عطر کردم. تنها حسی که نیاز داشتم، اندکی اعتماد به ‌نفس بود، نه بیشتر و نه کمتر!
قبل از خروج از خانه تلفن به صدا درآمد؛ شماره را که دیدم تمام خودباوری‌ام را از دست دادم. با این ‌حال با همان صدای مرتعش پاسخ دادم.
«سلام.»
صدای مردی که با ته‌لهجه لری صحبت می‌کرد، باعث شد کمی‌ مکث کنم. از این مرد مقتدر حساب می‌بردم.
«سلام دختر، تو هنوز خونه‌ای که؟»
بالاخره تبسم فروافتاده در کالبدم را به هر زوری که بود از جا بلند کردم و گوشی را دستش دادم. باید حرف می‌زد؛ مجبور بود، مجبور!
«داشتم می‌رفتم.»
نفس عمیقی کشید، انگار او هم اضطراب داشت.
«وقتی از درِ اصلی وارد سالن کنفرانس میشی، مردی رو با روپوش سورمه‌ای و موهای جوگندمی‌کوتاه می‌بینی که مشغول جابه‌جا کردن پک‌های پذیرایی از دانشجوها و پزشکاست؛ بدون اینکه جلب‌ توجه کنی، خیلی معمولی نزدیکش میشی و ازش جایگاه مخصوص رزیدنت‌ها رو سؤال می‌کنی.»
سرم به دوران افتاد. خودم را تجسم می‌کردم در حالی که به تمام مأموریتشان گند زده‌ام!