کتاب چگونه در سختی‌ها ایمان خود را حفظ کنیم؟: تدبر در سوره مبارکه تغابن

کتاب چگونه در سختی‌ها ایمان خود را حفظ کنیم؟ هشتمین جلد از سلسله درس‌گفتارهای علی صبوحی طسوجی است که روش تدبر را بر اساس یکی از سوره‌‌های قرآن کریم ارائه داده و به شما کمک می‌کند تا در موقعیت‌های دشوار زندگی، ایمان‌تان را حفظ کنید.

درباره‌ی کتاب چگونه در سختی‌ها ایمان خود را حفظ کنیم؟

محتوای این کتاب حاصل دو جلسه سخنرانی نویسنده است که در تابستان سال 1392 در هیئت قرآن و عترت در تهران ایراد شده.

زندگی بر اساس قرآن و بندگی خداوند نیازمند آن است که انسان، خواسته‌ی خداوند را بر خواسته‌ی خود ارجح بداند. تا زمانی که خواست خداوند و ما یکسان است، بنده‌ی خدا بودن هزینه‌ای به دنبال ندارد، اما برخی اوقات مقررات و تصمیم‌های خداوند، برخلاف آن چیزی است که ما تصور می‌کنیم برای‌مان سودمند است؛ این موقعیت‌ها گوهر بندگی انسان را مورد آزمایش و محک قرار می‌دهند، ماهیت بندگیِ انسان را آشکار و بعضی افراد را از مسیر ایمان منحرف می‌کند. ما باید به کمک قرآن کریم، به گونه‌ای قلب‌ها، افکار و اعمال خود را آماده سازیم که در این مواقع ایمانمان از دست نرود. سوره‌ی تغابن قصد دارد انسان مؤمن را در این مسیر کمک و پیروز کند.

شما در این کتاب، با متنی بسیار روان که از کتابت یک گفتار ناشی می‌شود، روبه‌رو خواهید بود و در این مجموعه، به آسانی و به‌دور از تکلفات مطالعه‌ی آثار علمی و مرجع، مفاهیم برگرفته از تدبر سوره‌های قرآن را درک می‌کنید. به همین دلیل مجموعه‌ی درسگفتارها می‌تواند در کنار دیگر کتاب‌های تخصصی که تابه‌حال در تدبر سوره‌های مبارک قرآن، به وسیله‌ی مؤسسه‌ی تدبر در کلام وحی تدوین شده است، مورد استفاده قرار گیرد و محتوای تدبری را در جامعه‌ی هدف گسترده‌تری تأمین کند.

کتاب چگونه در سختی‌ها ایمان خود را حفظ کنیم؟ برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به مطالعه‌ی تفسیر و تحلیل سوره‌های قرآن کریم علاقه‌مند هستید، این کتاب برای شماست.

در بخشی از کتاب چگونه در سختی‌ها ایمان خود را حفظ کنیم؟ می‌خوانیم:

«یَومَ یَجمَعُکُم لِیَومِ الجَمعِ»؛ روزی که شما را به‌خاطر آن «روزِ جمع»، جمع می‌کند، معلوم می‌شود که خداوند نسبت به اعمال شما خبیر است. اما مسأله اینجاست: «ذَلِکَ یَومُ التَّغَابُنِ»؛ آن روز، «روز حسرت» است. خداوند این را در فضایی بیان می‌کند که یک احساس تغابن غیرواقعی بر جامعه حاکم است. انصراف مخاطب از ایمان، به این دلیل است که فکر می‌کند: «برای حفظ ایمان و حرکت پشت سر پیغمبر ضرر کردم؛ در جنگ و در تحریم اقتصادی، مال، فرزند و همه چیزم را از دست دادم و از منافع مادی و دنیوی دور ماندم.» و شروع به حسرت خوردن می‌کند.

خداوند می‌فرماید: «دنیا روز حسرت نیست؛ بلکه روز حسرت واقعی، قیامت است.» روز حسرت واقعی آن روزی است که مال و فرزندی که روی آن حساب باز کرده‌ایم و دنیای خود را تماماً به آن‌ها اختصاص داده‌ایم، هیچ‌گونه دستگیری از ما نمی‌کنند و هیچ فایده‌ای برای ما ندارند! چه ضرری از این بالاتر است؟!

«وَمَن یُؤمِن بِاللهِ وَ یَعمَل صَالِحًا»؛ و هر کس به اللّه ایمان داشته باشد و عمل صالح انجام دهد. این عبارت تنها راه نجات در «یَومُ التَّغَابُنِ» را «ایمان به خداوند» و «عمل صالح» یعنی «ایمان همراه با عمل» معرفی می‌کند. آن ایمانی که در این دنیا مایه‌ی خسارت و غبن می‌دانستید، مایه‌ی نجات شما در «یَومُ التَّغَابُنِ» است. «یُکَفِّر عَنهُ سَیِّئَاتِهِ»؛ خداوند لغزش‌های او را می‌پوشاند. غبن و ضرر واقعی این است که خداوند در آن روز گناهان ما را نپوشاند؛ در این صورت گناهان، ما را بیچاره می‌کنند. «وَیُدخِلهُ جَنَّاتٍ تَجرِی مِن تَحتِهَا الاَنهَارُ»؛ و او را در بهشت‌هایی که از زیر آن نهرها روان است، داخل می‌کند.