کتاب تربیت بی‌تربیت

هیچ کودکی تربیت شده پا به این دنیا نمی‌گذارد! کتاب تربیت بی‌تربیت نوشتۀ مهشید دارویی، برخی از مهم‌ترین تکنیک‌های پرورش فرزند را به شما می‌آموزد و به والدین کمک می‌کند تا با بهره‌مندی از این روش‌ها ارتباط بهتر و مؤثرتری با کودکان خود برقرار کنند.

دربارۀ کتاب تربیت بی‌تربیت:

می‌گویند انسان اندیشه و اختیار دارد. اما همۀ انسان‌ها از این دو مقوله به خوبی و درستی استفاده نمی‌کنند. سهم تربیت در استفاده مناسب آن‌ها مشهود و چشمگیر است.

بعضی از انسان‌ها با تربیت‌های اشتباه که غالباً سهوی رخ می‌دهد، اندیشیدن را نمی‌آموزند و بعضی از انسان‌ها با تربیت‌های غیراصولی یا از نیمه رها شده، نمی‌آموزند که چگونه از اختیار خود در تصمیم‌گیری‌ها استفاده کنند و راه کمال را بپیمایند.

از طرفی والدین مرجع مهمی برای یادگیری‌ها و نقش‌پذیری‌های فرزندانشان هستند. اگرچه روانشناسان تا کنون بر سر سهم بیشتر تأثیر محیط یا وراثت بر تربیت به توافق نرسیده‌اند، اما هیچ‌کس نمی‌تواند نقش پر‌رنگ و پیوستۀ والدین را در امر تربیت نادیده بگیرد و خوشبختانه والدین امروز به مراتب بیشتر از نسل‌های پیشین واقف به نقش حساس خود بر فرزندان هستند. بنابراین امید آن می‌رود که کتاب حاضر بتواند ذره‌ای بر دانش تربیتی شما بیافزاید.

در این کتاب سعی شده است علم تربیت و پرورش کودک و نوجوان به زبانی ساده و عملی در قالب داستان‌های تربیتی و راهکارهای مناسب ارائه شود. مشکلات تربیتی بیان شده در داستان‌ها، والدین و مربیان را متوجه آسان بودن به‌کارگیری علم تربیت در زندگی‌ها خواهد کرد.

این کتاب 18 داستان تربیتی و دو قسمت برای توضیحات بنیادی در تربیت را شامل می‌شود. تمام موضوعات واقعی و پردازشی از مشکلات مراجعین هستند که به شکل داستان درآمده‌اند. هر یک از بخش‌های کتاب پیش رو مستقل از یکدیگر است و هر چند توصیه می‌گردد از ابتدا تا انتها به صورت پیوسته مطالعه شود، می‌توانند به صورت مجزا و بنا به نیاز هر خانواده هم خوانده شوند.

کتاب تربیت بی‌تربیت برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای تمام پدران و مادرانی که دغدغۀ تربیت صحیح فرزندشان را دارند، بسیار سودمند و مفید است.

در بخشی از کتاب تربیت بی‌تربیت می‌خوانیم:

چرا اینکه فرزندمان نزدیکانی که برای ما عزیز هستند را دوست نداشته باشند، قابل‌قبول نیست؟ والدین واقعاً نیاز دارند که فرزندشان بارها و بارها بگوید دوستتان دارم، آن‌ها بی‌مهری فرزندشان نسبت به خود و نزدیکانشان را، اثر تربیت خود می‌دانند، اصرار دارند بچه‌شان به همه نشان دهد که دوستشان دارد، درحالی‌که دوست داشتن ربطی به تربیت ندارد. انسان‌ها برای اینکه کسی را دوست داشته باشند نیازمند یک رابطه‌ی عاطفی خوب هستند. بیان احساس، پشتیبانی و کمک، درک حال طرف مقابل، پاسخ به میل‌های منطقی دو طرف و... را نیاز دارند.

در دوست داشتن هیچ اجباری نیست و نمی‌تواند باشد، هیچ انسانی را نمی‌توان به دوست داشتن کسی مجبور کرد، پس اینکه والدین «دوست داشتن» را در نحوه‌ی تربیت خود بگنجانند، لزومی ندارد. ما هرگز نباید از کودک بخواهیم به‌دروغ به کسی بگوید که دوستش دارد. فرزندان ما باید این الزام را نسبت به احترام، همکاری، راستی و سایر ارزش‌های انسانی - اخلاقی داشته باشند همچنین آموزش مستقیم و غیرمستقیم ارزش‌های زندگی، اخلاقی و انسانی از مهم‌ترین قسمت‌های تربیت است اما دوست داشتن آدم‌ها جزء این ارزش‌ها نیست.

آیا حتماً پدربزرگ باید نوه‌اش را دوست داشته باشد؟ آیا کودک مجبور است عمو، دایی و خاله‌ی خود را دوست داشته باشد اما مجبور نیست دوستان مادر و پدرش را دوست بدارد؟ انتظار ما این است که هر چه رابطه‌ی خونی نزدیک‌تر باشد، روی میزان دوست داشتنمان تأثیر داشته باشد. بسیاری معتقدند ما باید خانواده‌ی خودمان، خواهر و برادرمان را در حل مشکلاتشان به غریبه‌ها ترجیح دهیم چون هم‌خون ما هستند و حتماً بیشتر دوستشان داریم اما واقعیت این است که هیچ‌کس ملزم به دوست داشتن کسی نیست و تنها پدیده‌ای که باعث می‌شود کسی، کسی را دوست بدارد، رابطه‌ی خوب بین آن دو است.