کتاب سی گام خودسازی بر پایه دعاهای ماه مبارک رمضان

محمود صلواتی در کتاب سی گام خودسازی بر پایه دعاهای ماه مبارک رمضان، علاوه بر الهام‌گیری از دعاهای روزانه بهترین ماه سال از بعضی آیات، روایات و راهنمایی‌های علما نیز بهره جسته تا به شما در زمینه خودسازی و تهذیب نفس کمک نماید.

درباره‌ی کتاب سی گام خودسازی بر پایه دعاهای ماه مبارک رمضان:

دعا در اسلام وسیله‌ای برای ارتباط و نزدیک شدن به پروردگار است. هر انسانی با استفاده از آن می‌تواند با پروردگار خود خلوت کرده و راز و نیاز نماید. حتی نیازی نیست با خواندن متن دعایی که روایت شده و به روش رسمی با خداوند صحبت کند بلکه می‌تواند به هر زبانی که دوست دارد با خدا گفتگو نماید.

در عصر حاضر که زندگی ماشینی بر انسان‌ها تسلط پیدا کرده و رسانه‌ها به طور پیوسته فقط مظاهر زندگی را تبلیغ می‌کنند و انسان‌ها دیگر به روح و روان خود توجهی ندارند، دعا بهترین وسیله برای دردهای آدمی است. در واقع دعا روح و روان را تغذیه می‌کند و شادابی و طراوت به زندگی سرد مادی انسان‌ها می‌بخشد.

بدون شک بهترین ویژگی روزه ماه مبارک رمضان، تذهیب نفس، نزدیکی به خدا و کوشش در راه خودسازی است؛ چنان‌چه پیامبر خدا (ص) فرمود: «روزه نیمی از صبر می‌باشد». روزه منجر به مبارزه با نفس و غریزه‌ها خواهد شد و این برخلاف دیگر فرایض دینی، کاری درونی است که فقط خداوند از آن آگاهی دارد. در واقع انسان با روزه‌داری و تحمل گرسنگی با شیطان به مبارزه می‌رود و با اجتناب از غرایزی مانند شهوت، راه ورود شیطان به نفس را می‌بندد.

نویسنده در این کتاب با توجه به اهمیت خودسازی و تهذیب نفس در ماه مبارک رمضان سعی نموده اصول و دستوراتی را برای خودسازی استخراج و ارائه نماید. کتاب شامل 30 گام در زمینه خودسازی است و در آن موضوعاتی مانند بیداری، خداجویی، مراقبه، معصیت‌گریزی، شرح صدر، امیدواری، توکّل، انتخاب دوست خوب، تقوا، توبه و استغفار بررسی خواهد شد.

در بخشی از کتاب سی گام خودسازی بر پایه دعاهای ماه مبارک رمضان می‌خوانیم:

«اللّهمَّ ارْزُقْنِی فِیهِ الذِّهْنَ وَالتَّنْبِیهَ وَأَبْعِدْنِی فِیهِ عَنِ السَّفَاهَۀِ وَالتَّمْوِیهِ» «بار خدایا در این روز هوشیاری و بیداری را بهره‌ام فرما و از سفاهت و نادانی دورم گردان».

سومین گام در راه خودسازی، هوشیاری و اندیشه ورزی است. پس از بیدار شدن از خواب غفلت و تصمیم گرفتن برای اصلاح خویشتن، باید اندیشیدن و رهایی از جهالت و نادانی را از خدا طلب کرد. خداوند متعال می‌فرماید: «وَأَنْزَلْنا إِلَیْکَ الذِّکْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَیْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُونَ»، «ما این قرآن را بر تو فرود آوردیم تا برای مردم آن‌چه را برای‌شان فرود آمده آشکار سازی؛ شاید بیندیشند».

از پیامبر اکرم (ص) نیز روایت است که فرمود: «ألا أنبّئکم بأکیس الکیّسین و احمق الحمقاء؟ قالوا: بلی یا رسول اللّه! قال: أکیس الکیّسین من حاسب نفسه، و عمل لما بعد الموت، وأحمق الحمقاء من أتبع نفسه هواه، و تمنی علی اللّه»، «آیا شما را آگاه نسازم از زیرک‌ترینِ زیرک‌ها و کودن‌ترینِ کودن‌ها؟ گفتند: آری، ‌ای فرستاده‌ی خدا. فرمود: زیرک‌ترینِ زیرک‌ها کسی است که نفس خود را حسابرسی کند و برای پس از مرگش کارهای نیک انجام دهد و کودن‌ترینِ کودن‌ها کسی است که از هوای نفسش پیروی کرده و برای انجام نافرمانی خدا آرزوی امنیت کند».

در نزد عارفان کمال هوشیاری، هوشیاری دل است و ندیدن چیزی جز محبوب، خواجه عبداللّه در تفسیر آیه شریفه‌ «وابیضّت عیناه» گوید:

خداوند فرمود: چشمان یعقوب در فراق یوسف، سفید شد و نفرمود: کور شد؛ زیرا کوری در حقیقت نابینایی است که دل‌ها را کور می‌کند نه دیده‌ها را، که در عالم عشق، چشم عاشق از دیدن جز معشوق در حجاب باید، که در مذهب دوستی دیگری را دیدن عین شرک است و نفاق. که گفته‌اند: «رسم عاشق نیست با یک دل دو دل برداشتن»