کتاب صوتی مجموعه اشعار سیامک بهرام پرور

کتاب صوتی مجموعه اشعار سیامک بهرام پرور گزیده‌ای از سروده‌های شاعر توانا و جوان معاصر در قالب غزل و مثنوی است که از کتاب‌های به رنگ نارنگی و قلب پرتقال خونی از همین شاعر انتخاب شده‌اند.

درباره‌ی کتاب صوتی اشعار سیامک بهرام پرور:

این کتاب صوتی گزیده‌ای از اشعار عاشقانه و تاثیرگذار سیامک بهرام پرور است که مملو از موسیقی، عاطفه و عشق ورزیدن هستند و شاعر سعی کرده تا جهان‌بینی خود در مورد عشق را به نمایش بگذارد. این نویسنده‌ی درخشان در کتاب شعر به رنگ نارنگی از معشوق آسمانی به معشوق زمینی دست یافته که این دقیقاً برعکس اشعار شاعران کلاسیک است که از معشوقه‌ی زمینی به مفاهیم مقدس دست می‌یابند.

اشعار او از ساختاری روایی و فرم‌گرا برخوردارند. او یک عاشقانه‌سرای واقعی است و در سروده‌هایش می‌توان فضاسازی را به طور ویژه‌ای دید. بهرام پرور شاعری است که سروده‌هایش از دایره واژگان بسیار وسیعی نشأت گرفته‌اند و این کلمات در سروده‌هایش خوش می‌نشینند.

او همچنین در ساختارشکنی به صورت حرفه‌ای و کاربردی عمل می‌کند، اسطوره را به خوبی می‌شناسد، آن‌ها را به‌روزرسانی می‌کند و در سروده‌های خود از آن‌ها استفاده می‌نماید. او در کتاب به رنگ نارنگی یک شعر در قالب نیمایی با عنوان آرزو دارد که استعداد او در سرودن قالب‌های آزاد را به رخ می‌کشد.

سیامک بهرام پرور را بیشتر بشناسیم:

سیامک بهرام پرور شاعر، مترجم و منتقد ادبی برجسته‌ای است که در 1355 در مشهد به دنیا آمد. او در حال حاضر در آمل مازندران زندگی می‌کند. شغل اصلی او طبابت است و در کنار آن در کارهای ادبی نیز فعالیت می‌کند. او مقالات بسیاری را در نشریه‌های گوناگون منتشر نموده است. هم‌چنین اشعار نزار قبانی و کتاب گم‌گشتگان ساموئل بکت را نیز ترجمه کرده است.

از کتاب‌های نقد او می‌توان به کتاب‌های از انقلاب تا جمهوری، از ترانه و تندر، سرایشی برای هزار خوانش و ... اشاره کرد. مجموعه اشعار او هم با عناوین عطر تند نارنج، به رنگ نارنگی، قلب پرتقال خونی چاپ شده‌اند. او یک کتاب نثر با نام می‌نویسمت که مجموعه‌ای از نامه‌ها است هم در کارنامه‌ی ادبی خود دارد.

در بخشی از کتاب صوتی مجموعه اشعار سیامک بهرام پرور می‌شنویم:

آخر خدا! خلیل تو هم داشت ساره‌ای، یک جمله، سرخ، روی لبت بال می‌زند
اسمم نهاد، کاش بیاید گزاره‌ای، اما سه‌نقطه آخر جمله نشست با
لبخند جمع‌وجور لب خوش‌قواره‌ای، باقیش را بگو! نشنیدی مگر که
نیست در کار خیر حاجت هیچ استخاره‌ای
یک پنجره و تو و سکوتی که می‌وزد، خوابیده‌ای! چو کودک در گاهواره‌ای
از شوری چشم اهالی ترس دارم، از مردمان این حوالی ترس دارم
از خود که گاهی آبم اما گاه آتش، از این دل حالی به حالی ترس دارم
از اینکه ما مثل دو تا ماهی بچرخیم، در برکه‌های بی‌خیالی ترس دارم
هرچند با تو شادمانم لحظه‌ها را، از گریه‌های احتمالی ترس دارم
هرچند چون پیچک تو را در برگرفتم، همواره از آغوش خالی ترس دارم
ما دو درخت در کنار رود هستیم، بااین‌همه از خشک‌سالی ترس دارم
از چشم بد باید تو را زیبا بپوشم، از شوری چشم اهالی ترس دارم