بله
سمیرا یونسی مجموعه‌ای از ترانه‌های اصیل و خاطره‌انگیز هنرمندان برجسته‌ی کشور را در کتاب ترانه‌های ماندگار ایرانی گردآوری و تالیف کرده است. این اثر ارزشمند، مجموعه‌ای از تصنیف‌ها و ترانه‌هایی است که برای همیشه در تاریخ این مرز و بوم ریشه دارد و برای تمام ایرانیان نوستالژیک و محبوب است.
آنچه در طبیعت الهام‌بخش است و آنچه در موسیقی نهفته در حنجره پرندگان تعبیه شده همه و همه حکایت از یک روح بزرگ اهورایی در پشت پرده دارد، حکایت از یک شعور بی‌پایان لایتناهی که شادی، موسیقی و رنگ‌ها را که نماد شور و شعف است برای انسان می‌خواهد. بنابراین برنامه‌ریزی انسان باید به گونه‌ای باشد که همان رنگ‌ها، شادی‌ها و موسیقی‌ها را تداعی نماید.
سرتاسر عرفان سرزمین کهن ایران زمین را که ملاحظه کنید، خواهید دید که عرفان این سرزمین را آگاهی، روشنایی و خورشید اعلام می‌نماید. اگر الهام زندگی شما بر اساس زیبایی باشد هیچ‌گاه به خودتان اجازه نمی‌دهید که در مسیر دروغ گام بردارید، هیچ‌گاه به خودتان اجازه نمی‌دهید که در خود یا فرد دیگری غم و اندوه و دلواپسی ایجاد کنید. همه و همه این سخن‌ها روح و جان شما را به طرف نیروی شگفت‌انگیز وحدانیت و یگانگی هدایت می‌کند. بنابراین نجات انسان در هنر، زیبایی و شادی نهفته است.
کتاب ترانه‌های ماندگار ایرانی که نتیجه زحمات شب و روز هنرمندان، شاعران، آهنگسازان و خوانندگان اصیل ایران زمین است که دقیقاً در مسیر همان عرفان کهن ایران زمین که ریشه در مکتب مهر دارد، گام برداشته است. این اثر مردم سرزمین خود را که خاطراتی بس زیبا و دل‌انگیز از این ترانه‌های زیبا در حافظه خود دارند، دعوت به بازگشت به این زیبایی‌های درون ایران می‌کند.
کتاب ترانه‌های ماندگار ایرانی به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟
این کتاب برای علاقه‌مندان به هنر و موسیقی به ویژه دوستداران اشعار و موسیقی سنتی ایرانی اثری ارزشمند است که خواندن آن مملو از حس و حال لذت‌بخش و خاطره‌انگیز است.
در بخشی از کتاب ترانه‌های ماندگار ایرانی می‌خوانیم:
توی قاب خیس این پنجره‌ها
عکسی از جمعه‌ی غمگین می‌بینم
چه سیاهه به تنش رخت عزا
تو چشاش ابرای سنگین می‌بینم
داره از ابر سیاه خون می‌چکه
جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه
نفسم در نمی‌آد جمعه‌ها سر نمی‌آد
کاش می‌بستم چشامو این ازم بر نمی‌آد
داره از ابر سیاه خون می‌چکه
جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه
عمر جمعه به هزار سال می‌رسه
جمعه‌ها غم دیگه بیداد می‌کنه
آدم از دست خودش خسته می‌شه
با لبای بسته فریاد می‌کنه
داره از ابر سیاه خون می‌چکه
