کتاب مقدمهای بر شبکه سازی کامپیوتر به قلم توماس جی رابرتازی، مطالبی را در حوزهی شبکهسازی اعم از شبکههای بیسیم، شبکههای نوری برای مخابرات از راه دور، سیستمهای سلولی شبکههای یک طرفه مورد مطالعه و بررسی قرار میدهد.
هدف از این کتاب ارائه بازبینی دقیقی در مورد برخی مباحث اصلی شبکهسازی است. شبکهسازی زمینه جالبی میباشد که شامل تئوری ارتباطات، الگوریتمها، فناوری و محیطها و موقعیتهای متنوع با یک ترکیب فریبنده است.
پوشش کیفی کتاب مقدمهای بر شبکهسازی کامپیوتر (Introduction to computer networking) بسط دادن کوچکترین شبکههای ممکن است که روی تراشههای مدار مجتمع برای بزرگترین شبکههای تصور شده منظومه شمسی پیادهسازی میشوند. بین این دو اندازه فاصله بسیاری وجود دارد.
توماس جی رابرتازی (Thomas G Robertazzi) در نظر دارد تا در این کتاب دورههای شبکهسازی کارشناسی و کارشناسی ارشد را ارائه دهد که ممکن است در رابطه با متون بیشتر الگوریتم – ریاضی محور مورد استفاده قرار گیرد.
در بخشی از کتاب مقدمهای بر شبکهسازی کامپیوتر میخوانیم:
خط سیر نور از فضا به شکلی مارپیچ دارای نوعی حرکت به نام حرکت چرخشی مداری (OAM) است. این تعجبآور و درست است. به عنوان نمونه یک بادبان خورشیدی میتواند در فضا سرعت بگیرد و با نور خورشید حرکت کند. نور به صورت دایرهای قطبی، دارای حرکت چرخشی است و میتواند نیروی پیچشی را در یک جسم میکروسکوپی که به آن برخورد میکند القا کند. در سال 1992 توسط Allen و Woerdman مشخص شد که پرتو مارپیچ دارای شتاب چرخشی مداری است. این میتواند باعث شود یک شیء ریز در مرکز پرتو مدار چرخیده شود و یا حرکت کند.
از نظر ارتباطات میتوان هر یک از پرتوهای مارپیچ را به طور جداگانه مدوله کرد (به عنوان مثال انتقال اطلاعات به آن) و آنها را بر روی یکدیگر منطبق کرد. در محدودیتهای عملی پرتوها نباید با یکدیگر تداخل داشته باشند. این مسئله در مورد پرتوهای رادیویی و نوری نیز صادق است. اگر بتوان این کار را با هزینه مناسب انجام داد، افزایش بزرگی در ظرفیت مالتی پلکس به وجود میآید.
در چنین سیستمهایی برای پیوندهای فرکانس رادیویی، پیوندهای نوری فضای آزاد و ارتباطات فیبر نوری کارهایی انجام شده است. کار برای دو موقعیت اول بهترین پیشرفت را داشته است.
با استفاده از OAM با فیبر، چالشهایی وجود دارد. هنگامی که نور OAM از طریق فیبر فرستاده میشود، خم شدن فیبر و تغییرات دما ممکن است نمایه فاز نور را تغییر دهد، بنابراین برخی انرژیها خود را به گونه موجی با مقدار متفاوتی از OAM ارائه میدهند. استفاده از فیبرهای مخصوص (به عنوان مثال، فیبر vortex) برای کاهش این امر میتواند یک احتمال باشد. در صورت موفقیت، این احتمال وجود دارد که فیبرهای مبتنی بر OAM در مسافتهای کمتری مانند مراکز داده و مراکز رایانهای با کارایی بالا استفاده شوند. همچنین تجهیزات انتقال/ پذیرش که مقرون به صرفه و کارآمد هستند باید توسعه یابد. لازم به ذکر است که یک فوتون میتواند مقادیر بالقوه زیادی از OAM داشته باشد. این کار پیامدهایی در افزایش ظرفیت یک پیوند کوانتومی دارد.
بله


















