کتاب مینی مال‌های عامری

کتاب مینی مال‌های عامری شامل داستان‌هایی کوتاه از روزمرگی زهرا عامری است که در قالب روایت‌های کوتاه و جذاب به رشته‌ی تحریر در آمده است.

در بخشی از کتاب مینی مال‌های عامری می‌خوانیم:

من مطمئن هستم رضا با روح بلندی که داره دیگر منتظر ازدواج با من نیست. اما من دوستش دارم، ولی به قول مادر من که طاقت دیدن یک زخم کوچیک رو ندارم چطور می‌تونم یک عمر با مردی که یک دست ندارد و از هر دو چشم نابیناست زندگی کنم؟ کاش هرگز جنگ وجود نداشت، کاش هیچ محبوبی مجروح نمی‌شد. کاش سلامتی انسان همیشگی بود.

انگشتم رفت لای در ماشین. دردم گرفت. خیلی زخم نشد. بابا دستمال کاغذی داد دستم. اتومبیل را روشن کرد، رضا گفت: دایی جان یک لحظه جلوی داروخانه نگه دارید.

بابا گفت: هی پدر عاشقی بسوزه.

رضا سرش را پایین انداخت. پیاده شد و به سمت درمانگاه حضرت ابوالفضل (ع) که داروخانه داشت دوید.

من به بیمارستان رفتم، مادر هنوز بود. به من زل زد، به طرفم آمد و چیزی گفت که من متوجه نشدم. رضا را روی تخت دیدم. لب‌های خوش فرمش مثل گچ سفید بود. چشم هایش بانداژ بود. ملحفه رویش کشیده بودند. انگار تمام عالم روی دلم سنگینی می‌کرد. دست‌هایم می‌لرزید و اشک در چشمانم خشکید. انگار همه چیز حتی اشیا من را نگاه می‌کردند. دلم می‌خواست از زیر سنگینی نگاه‌هایشان رها شویم. ((من و رضا))

عمه اشک ریخت.

رضا انگشتم را بانداژ کرد. اشک در چشم‌های سبزش حلقه زد.

پرستار داخل شد، باند‌ها را از روی چشم هایش باز کرد. خواستم نگاهم را بدزدم. اما نمی‌دانم چرا این کار را نکردم. از سبزی چشمانش نشانی نبود. تیر عراقی‌ها حدقه‌اش را ترکانده بود.

می‌خواست به مدرسه برود. بادبادکم به شاخه گل سرخ گیر کرده و ترکیده بود. گریه می‌کردم. رضا تمام پول تو جیبی‌اش را داد و یک بادکنک بزرگ برایم خرید. چشمش گود افتاده بود، پلک هایش در گودی چشم به هم چسبیده بودند.