کتاب از روی دست رمان نویس

کتاب از روی دست رمان نویس شامل گفت‌وگو با تعدادی از نویسندگان بزرگ همچون ارنست همینگوی، ویلیام فاکنر و ... است. در این گفت‌وگوها شیوه‌ی نگارش داستان و سبکشان مورد بررسی قرار می‌گیرد.

داستان نویسی مدرن محصول تمدن غرب است و کشورهای غربی به واسطه‌ی سابقه‌ی طولانی‌ای که وجود دارد از ما بسیار جلوتر هستند. در چنین شرایطی اگر می‌خواهیم در این زمینه فعالیت داشته باشیم و در عرصه‌ی جهانی ادبیات کشورمان را معرفی کنیم، باید بتوانیم با کشورهای باسابقه رقابت داشته باشیم.

برای رسیدن به این هدف، باید از تجربه‌ی نویسندگان موفق و مشهور نیز در زمینه‌ی داستان نویسی استفاده کرد. محسن سلیمانی هم با چنین هدفی دست به ترجمه‌ی تعدادی از مصاحبه‌های مهم نویسندگان بزرگ زده است. کتاب از روی دست رمان‌نویس (Writers at work) شامل 15 مصاحبه‌‌ی ادبی از مجله‌ی پاریس ریویو بود که سلیمانی 5 گفت‌وگوی مهم آن را انتخاب و ترجمه کرده است.

گفت‌وگوهایی که در این کتاب مطالعه خواهید کرد از سال 1365 تا 1366 در روزنامه‌هایی همچون کیهان، سروش و اطلاعات انتشار یافته‌اند، اما نخستین بار است که در ایران به صورت کتاب گردآوری می‌شوند.

سلیمانی تلاش کرده تا از میان تمام مصاحبه‌های موجود در این کتاب، اشخاص سرشناس و صاحب سبک را انتخاب کند تا حرفی برای گفتن داشته باشند. ادوارد مورگان فورستر، ارنست همینگوی، ویلیام فاکنر ، آلدس هاکسلی و ژرژ سیمنون نویسندگان حاضر در این کتاب هستند.

کتاب از روی دست رمان نویس مناسب چه کسانی است؟

مطالعه‌ی کتاب از روی دست رمان نویس به تمام کسانی که به ادبیات و نویسندگی علاقه دارند، توصیه می‌شود. مطمئن باشید با خواندن این اثر به نکات جالبی در خصوص نویسندگی و این نویسندگان بزرگ پی خواهید برد.

در بخشی از کتاب از روی دست رمان نویس می‌خوانیم:

آقای فاکنر، چندی پیش گفته بودید که از مصاحبه خوشتان نمی‌آید.

فاکنر: به نظرم علتش این است که من در برابر سؤالات شخصی، واکنش تند و عصبی نشان می‌دهم. اگر سؤالات راجع به کار و آثارم باشد، سعی می‌کنم جواب بدهم؛ اما وقتی راجع به خود من است، ممکن است جواب بدهم، ممکن هم هست که جواب ندهم. و اما در صورتی که جواب بدهم و باز فردا همان سؤال را از من بکنند، جوابش احتمالاً با جواب روز قبل تفاوت خواهد داشت.

نظرتان راجع به خودتان به عنوان یک نویسنده چیست؟

فاکنر: اگر من به دنیا نمی‌آمدم، یک نفر دیگر آثار مرا به وجود می‌آورد؛ مثلاً همینگوی، داستایوسکی، یکی از ما. دلیل این مدعا هم این است که محققان نمایشنامه‌های شکسپیر را تقریباً به سه نفر نسبت داده‌اند. در حالی که آنچه مهم است نمایشنامه‌های هاملت و رؤیای شب نیمه تابستان است، نه اینکه چه کسی آن‌ها را نوشته است. هنرمند مهم نیست، آنچه می‌آفریند مهم است؛ چراکه هیچ حرف تازه‌ای وجود ندارد تا کسی بزند. شکسپیر، بالزاک، و هومر، همگی درباره‌ی چیزهای واحدی نوشته‌اند و اگر آن‌ها یکی دو هزار سال بیشتر عمر می‌کردند، ناشران به نویسنده‌ی دیگری احتیاج نداشتند.

ولی حتی اگر بگوییم که حرف تازه‌ای وجود ندارد تا کسی بگوید، آیا فردیت و آن جوهره‌ی فردی نویسنده مهم نیست؟

فاکنر: فقط برای خود نویسنده مهم است. اما دیگران آن قدر سرشان به خود آثار گرم است که توجهی به فردیّت وجوهره‌ی فردی نویسنده ندارند.