کتاب صدایم کن (فیلمنامه)

کتاب صدایم کن (فیلمنامه) به قلم یاسر رضایی، داستان زندگی سرهنگ نابینایی را به تصویر می‌کشد که در تلاش است پسری به نام مهریار را به خانواده‌اش بازگرداند.

در بخشی از کتاب صدایم کن می‌خوانیم:

سرهنگ: اصل مطلب اینجاست اصل مطلب این بچه ایست که ما برای سرنوشت و آینده‌اش تصمیمی می‌گیریم که خواسته‌های خودمان درآن است. 35 سال پیش من در چنین دادگاهی به جای یک بچه تصمیم گرفتم با اینکه آن فقط یک نوزاد بود قدرت تکلم و تفکر نداشت اما بعد از گذشت این همه سال هنوز نفهمیدم که کار درستی بود یا خیر، اما امروز راجع به یک نوزاد تصمیم نمی‌گیریم در مورد آینده انسانی قضاوت خواهد شد که روح بزرگی دارد روحی که کم بودن سن و کوتاهی قد آن را نه تنها پنهان می‌کند بلکه به ما آدم بزرگ‌ها یاد می‌دهد ایراد از ماست از ما که با گذشت زمان روح بزرگ خود را به خاطرخواسته‌های خود به فروش می‌رسانیم.

تصمیم با خود اوست این حق را قانون به او می‌دهد، بله خانم – درسته من کورم اما همین من، سال‌ها فرمانده فرزندان بسیاری از مردم بودم، مردمی که شاید خیلی بیشتر از شما که نگران خواهرزاده‌تان هستید نگران فرزندانشان بودند. مهریار همانطور که گفتم خدا تو را دوست داره چون رها شدی من هم مثل تو رها شدم!

اما من کورم – پیرم – از کار افتاده‌ام – اما شاید دیگران بتوانند به تو قول دهند که هیچ‌گاه نه پیر شوند و نه کور و نه از کار افتاده، پس درست تصمیم بگیر انسان‌ها با انتخاب‌هاشون شخصیت پیدا می‌کنند (پوزخندی می‌زند) چیزی که در تلاشند از تو بگیرند.

خاله: اعتراض دارم.

قاضی: وارده... واضح‌تر صحبت کنید.

درتمام طول صحبت سرهنگ، مهریار درگوشه‌ای ایستاده و اشک می‌ریزد.

سرهنگ: (با دست حرف قاضی را تائید می‌کند) بیش از این مزاحم وقتتون نمی‌شم. فقط یک چیز و آن هم اینکه مهرشاد من خودش انتخاب کرد و رفت.