کتاب ای مردان شجاع، ایران شما را از یاد نخواهد برد

کتاب ای مردان شجاع، ایران شما را از یاد نخواهد برد نوشته‌ی کاظم سلطانی (لکیامیم)، متشکل از دو داستان کوتاه تاریخی است که وقایع مربوط به حمله‌ی مغول‌ها در سرزمین ایران را به تصویر می‌کشد.

داستان نخست در قلعه‌ای سپری می‌شود که مغولان آن را به محاصره درآورده و درصدد تسخیر و کشتار ساکنان آن هستند اما قلعه توسط مردانی شجاع و وطن‌پرست محافظت می‌شود. به دلیل اینکه محاصره قلعه زمان زیادی می‌برد و تعداد سربازان مغول رو به افزایش است، مردان قلعه در کنار سلطان خود، جان برکف بر مغولان حمله می‌کنند.

پایان کار معلوم است. این داستان مردانی را به تصویر می‌کشد که در برابر دشمنان بدطینت از جان خود می‌گذرند و داستان دوم شرح مردانی است که بسیار ترسو و بزدل هستند و تنها به جان خود فکر می‌کنند و سرزمینشان را به سمت نابودی سوق می‌دهند.

هدف کاظم سلطانی از نوشتن داستان حاضر این است که از خودگذشتگی‌ها و شجاعت مردانی را به تصویر بکشد که هم‌ اکنون در تاریخ فراموش شده‌اند و هیچ نام و نشانی از آن‌ها وجود ندارد. همه‌ی چیزهایی که در حال حاضر دارید نتیجه جانفشانی‌های این مردان می‌باشد و حفظ نام و یاد آن‌ها وظیفه‌ی همه‌ی انسان‌هاست.

به قول زنده یاد سبکتگین سالور: ما باید شرافتمند باشیم و یاد و نام مردانی که برای این سرزمین کوشیده‌اند پاس بداریم.

نویسنده با قلم خود زمان را از هم می‌شکافد و روح و ذهن‌تان را به زمان حمله‌ی هراس‌انگیز مغولان می‌کشاند گویی که در آنجا حضور دارید. شاید برای لحظه‌ای آن شجاعت‌ها احساسات شما را برافروخته کند شاید ...

در بخشی از کتاب ای مردان شجاع، ایران شما را از یاد نخواهد برد می‌خوانیم:

درون قلعه، سربازان، تنگ درتنگ یکدیگر قرار گرفته‌اند. از کوچکترین جابجایی آن‌ها، ابزارهای جنگی شان به هم می‌خورد و از اصطکاک آن‌ها آهنگی ناموزون و رعب آور که یادآور مرگ و نیستی است، برمی‌خیزد. گویی این آهنگ ناموزون برای بدرقه سفر آن‌ها به جهان دیگرست که نوازندگانش خودشان هستند. این صداها را مغولان نیز به خوبی می شناسند. این آهنگ بد و ناموزون برای آن‌ها هم ترنم شروع جنگ است. جنگی که زندگی یا مرگ در آن خلاصه می‌شود.

مغول‌ها برای پاره پاره کردن و دریدن قلب سربازان ایرانی بیقرار هستند اما سربازان درون قلعه به چیز دیگری فکر می‌کنند. آن‌ها به انتظار فرمانروای خویش لحظه‌شماری می کنند. سرور آن‌ها کجاست؟

از حرارت سوزان خورشید، جای جای بدنشان تاول زده. هرگاه تاولی بر اثر جنبشی می ترکد، محل تاول خنک می‌شود و دردش فروکش می‌کند و به زخمی بدل می‌شود.

سراپای آن مردان گمنام از زخم آکنده است. زخم های کوچک و بزرگ. مدت‌هاست که بدن آن‌ها لذت آب را نچشیده است. شاید اگر پیروز میدان شوند بتوانند در رودخانه یا نهری گذرا، تن به آب زنند.

نگاه همه سربازان به روبرو دوخته شده است. به یکباره در برابر چشمان جستجوگر آن‌ها سواری نمایان می‌شود. سواری که نور خورشید بر لباس جنگی او تلالو امید و پیروزی است. همهمه به نهایت می‌رسد. در برابر همهمه مردان، مغول‌ها در بیرون قلعه نعره می‌‌کشند، نعره‌هایی که لحظه به لحظه اوج می‌گیرد. این نعره‌ها بیشتر به زوزه حیوانات درنده شباهت دارد تا صدای آدمیزادگان.