کتاب مبانی مدیریت سرمایه گذاری نوشتهی محمد رضایی و لیلا پاک پرور به شما میآموزد که در چه فعالیتها و یا سهامهایی سرمایهگذاری کرده، و چه ریسکهایی را در جهت رسیدن به اهداف خود متحمل شوید.
قرار دادن پول در کار و یا حرفهای با توقع دریافت سود از آن را سرمایه گذاری (Investment) میگویند. در علوم مالی، سرمایهگذاری یعنی شخصی یک دارایی مالی مانند سهام را بخرد به گمان این که آن دارایی مالی در آینده سودآور بوده و قیمتش افزایش خواهد داشت، یا به عبارتی دیگر خرید محصولی که اکنون مصرفی ندارد ولی در آینده شخص به آن نیاز پیدا میکند و آن کالا برای او سودآور میشود.
سرمایهگذاری را به دو دسته میتوان تقسیم کرد: سرمایهگذاری واقعی و سرمایهگذاری مالی. در سرمایهگذاری نوع اول، شخص با گذشت از اندوختهی زمان کنونی خود، نوعی دارایی واقعی کسب میکند. در حقیقت موضوع سرمایهگذاری، دارایی واقعی خواهد بود. از این دست سرمایهگذاریها میتوان خرید ملک یا آپارتمان را نام برد. اما در سرمایهگذاری مالی، شخص در ازای گذشت از اندوختهی کنونی خود، نوعی دارایی مالی که نتیجه آن معمولاً جریانی از وجوه نقد است، کسب میکند. سرمایهگذاری در اوراق بهادار نیز از این دست سرمایهگذاریها محسوب میشوند.
در بخشی از کتاب مبانی مدیریت سرمایه گذاری میخوانیم:
برخورداری از کارشناسان حرفهای بازار سرمایه و استفاده از نرم افزارهای مربوطه که امکان مدیریت بهینه پرتفوی را فراهم میسازد و فرد با سرمایهگذاری در این صندوقها قادر است با کمترین هزینه از مدیریت حرفهای بهره ببرد.
سادگی در سرمایهگذاری برای سرمایهگذاران جزء، از دیگر مزایای این صندوقها میباشد. از جمله، امکان بازخرید واحدهای سرمایهگذاری توسط صندوق و اطلاع از قیمت واقعی واحدهای سرمایهگذاری.
این صندوقها با سرمایهگذاری در سهام، گواهیهای سپرده و اوراق مشارکت، همزمان از ابزارهای بازار پول و بازار سرمایه بهره میبرند و با متنوع سازی پرتفوی سرمایهگذاری، ریسک سرمایهگذار کاهش مییابد.
صندوق سرمایهگذاری مشترک (در صورت داشتن رکن ضامن نقدشوندگی) در مقایسه با سرمایهگذاری مستقیم در سهام، ریسک نقد شوندگی را کاهش میدهد. زیرا افراد هر زمان که اراده کنند میتوانند واحدهای صندوق را ابطال نمایند، ولیکن در بازار سهام، ممکن است به دلیل بسته بودن نماد سهم و یا وجود صف، امکان معامله در هر لحظه وجود نداشته باشد. از آن جا که در این صندوقها افراد با سرمایههای خرد قادر به سرمایهگذاری هستند، با تجمیع سرمایههای اندک و هدایت آنها به سمت بازار اوراق بهادار، نقدینگی این بازار نیز افزایش مییابد.
بله



















