بله
کتاب جستارهای پژوهشی ارتباطات جمعی در ایران حاصل پژوهش‌های امیدعلی مسعودی، درحوزه‌هایی است که فن‌آوری‌هایی مانند روزنامه‌نگاری و خبر، روابط عمومی، تبلیغات، رسانه‌های جدید و فضای مجازی، نظارت الکترونی و حریم خصوصی بیشترین تأثیرات را بر آن‌ها داشته‌اند.
پیدایش علم ارتباطات را برخی به قرن پنجم پیش از میلاد در آتن یونان نسبت می‌دهند. در آن روزگار، در آتن و برخی شهرهای یونان با تأکید بر این واقعیت که هر شهروند یونانی حق و تکلیف شرکت در حکومت را دارد و برای اجابت این حق لازم است که شهروند یونانی بتواند با سخنان خود در جمع شورا‌های شهروندان نظرات و دیدگاه‌هایشان را بیان کنند و بر تصمیمات شورا تأثیر بگذارد.
ارتباطات اجتماعی در ایران با حضور رسانه‌های جدید درحال پوست‌اندازی است و این تغییر و تحول اگر با شناخت دقیق ماهیت رسانه‌ها، برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری مسئولان یکی نشود، باعث عقب ماندگی کشور می‌شود.
نسل جوان ایرانی که مخاطبان پویا در برابر رسانه‌های جدید هستند می‌بایست از طریق آموزش و کسب مهارت‌های لازمه به خودکنترلی و خود نظارتی هدایت شوند. در واقع رسانه‌های جدید تهدیدهایی را متوجه کاربران خواهد کرد و نظارت الکترونی به دو صورت دگرنظارتی و خودنظارتی می‌تواند نسل کاربران جوان را از آسیب‌های ارتباطی محافظت کند.
در بخشی از کتاب جستارهای پژوهشی ارتباطات جمعی در ایران می‌خوانیم:
خبرنویسی الکترونیک و به عبارت بهتر، خبر الکترونیک در روزنامه‌های الکترونیکی، از همان قواعدی پیروی می‌کند که خبرنگاران در روزنامه‌های سنتی رعایت می‌کردند. برای خبرنگاری جهان نوین نیز روزنامه‌نگارانی مثل همۀ روزنامه‌نگاران معاصر لازم است. شیوه‌های خبری مانند شیوه‌های هرم وارونه، تاریخی، تاریخی همراه با لید و تشریحی را نیک بدانند و در تنظیم خبر از همین شیوه‌های متداول بهره گیرند.
یونس شکرخواه، محقق و روزنامه نگار، برخی قاعده‌های جهانی خبر الکترونیک را کوتاه‌بودن و پرهیز از لفظ قلم و رعایت دستور زبان برمی‌شمارد و می‌نویسد:
«خبر الکترونیک باید کوتاه باشد، چون گران‌قیمت است و این امر به‌خاطر آن است که مدت زمانی که رسانه‌های الکترونیک صرف پخش یک مطلب می‌کنند گران از آب درمی‌آید. به‌غیر از مسئلۀ زمان، مسئلۀ جابه‌جایی هم مطرح است. یک تیم خبری تلویزیونی را در نظر بگیرید که باید با دوربین و پروژکتور و... راه بیفتند و خبری را در یک نقطۀ شهر تهیه کنند و دوباره به استودیو برگشته و کار آماده‌سازی خبر را برای پخش آن آغاز کنند. ژورنالیست‌های تلویزیونی بهتر از همه می‌دانند که خبر، گران‌ترین ژانر تلویزیونی است وترجمۀ متون خبرگزاری‌ها از آن جهت دشوار است که ویراستاران آن‌ها می‌کوشند حتی‌المقدور از واژه‌های اضافی پرهیز کنند تا زمان مخابرۀ خبر کوتاه‌تر و قیمت آن ارزان‌تر تمام شود.»
