کتاب صوتی ماه و ماهی

کتاب صوتی ماه و ماهی دربردارنده‌ی گزیده‌ای از سروده‌های علیرضا بدیع، در قالب‌‌ غزل است که به صورت مجموعه کتاب‌های صوتی «چلچله» با صدای شاعر برای استفاده‌ی علاقمندان تولید شده است.

مجموعه شعر ماه و ماهی دربردارنده‌ی 34 شعر در قالب غزل از شاعر و ترانه‌سرای معاصر، علیرضا بدیع است. اولین غزل این کتاب «تو ماهی و من ماهی این برکه‌ی کاشی» نام دارد که خواننده مشهور کشورمان حجت اشرف‌زاده آن را به صورت ترانه‌ای زیبا و پرطرفدار خوانده است. تصویرسازی بی‌نظیر علیرضا بدیع در این غزل موجب شد که ارتباط خوبی با هر دو مخاطب عام و خاص برقرار کند. شعر علیرضا بدیع زیبا و دل‌نشین است و به نوعی صلابت و تفاخر سبک خراسانی را دربردارد که به خوبی در ابیات به مخاطب منتقل می‌شود. شاید این سبک برگرفته از زادگاهش نیشابور باشد.

از نظر تنوع موضوعی هم این اثر اغلب به عشق‌ورزی پرداخته است. عشق‌ورزی که برای انسان معاصر متفاوت و متنوع است و تنها در عشق و عاشقانه‌ها خلاصه نمی‌شود. علیرضا بدیع فقط از رنج جدایی و دوری از معشوقه سخن نمی‌گوید و موضوعات دیگری همچون دل بستن به دنیا و دل کندن از آن، که در زمره‌ی مضامین فلسفی و اخلاقی قرار می‌گیرد، نیز شعر سروده است.

علیرضا بدیع شاعر و ترانه‌سرای معاصر در سال 1364 در نیشابور خراسان چشم به جهان گشود. او مدرک کارشناسی خود را در رشته زبان و ادبیات فارسی کسب نمود. سرودن شعر را از سال 1376 آغاز کرد و چندین سال بعد به صورت حرفه‌ای مشغول به کار شد. بدیع با خوانندگان درخشانی مانند حسام‌الدین سراج و سالار عقیلی کار کرده است. از دیگر آثار او عبارت‌اند از: «حبسیه‌های یک ماهی که دل به دریا زد»، «از پنجره‌های بی پرنده»، «گنجشک‌های معبد انجیر»، «شجره‌نامه یک جن»، «همواره عشق» و «چله تاک» و... .

در قسمت‌هایی از کتاب صوتی ماه و ماهی می‌شنویم:

«تو ماهی و من ماهی این برکه کاشی
اندوه بزرگی‌ست زمانی که نباشی
آه از نفس پاک تو و صبح نشابور
از چشم تو و حجره فیروزه‌تراشی
پلکی بزن‌ ای مخزن اسرار که هر بار
فیروزه و الماس به آفاق بپاشی‌
ای باد سبک سار مرا بگذر و بگذار
هشدار که آرامش ما را نخراشی
هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم
اندوه بزرگی‌ست چه باشی، چه نباشی»

«هر که یک دم با تو در این راه‌بندان مانده است
چند ساعت آن حوالی در خیابان مانده است
چشم و ابروی تو از بس دور میدان کشته داد
این زمان تندیس فردوسی‌ست حیران مانده است
موی ناخوانای تو با شیوه‌ی تلفیق تو
گیسوان لیقه با ابروی نستعلیق تو
نسخه‌ای خطی که دور از دست دوران مانده است
آن تن نازک میان آن قبای ارجمند
برگ گل گفتی که در اوراق قرآن مانده است
کور خواهد کرد چشم شهر را زیبایی‌ات
لشکر آغا محمدخان به کرمان مانده است
جان به لب گشتیم و با این حال عشق از دل نرفت
میزبان از خانه بیرون رفته مهمان مانده است
نصف عمرم صرف شد در بای بسم الله دوست
از پی تفسیر خالت چند دیوان مانده است»