کتاب صوتی همین: مجموعه نامه‌های عاشقانه

کتاب صوتی همین: مجموعه نامه‌های عاشقانه دربردارنده‌ی 100 نامه‌ی عاشقانه نوشته‌ی عبدالرحیم سعیدی راد است که در قالب مجموعه کتاب‌های صوتی «چلچله» با صدای نویسنده برای استفاده علاقمندان تولید شده است.

در سال‌های پس از انقلاب یکی از قالب‌های ادبی که به آن کمتر توجه شده و البته اکنون هم به جایگاه خود حتی نزدیک هم نشده است، قالب «نثر ادبی» می‌باشد.

در کتاب صوتی همین از قالب «نامه» بهره گرفته شده چرا که ژانر نامه نگاری در ادبیات فارسی ظرفیت بالایی برای صحبت با مخاطب دارد. نامه‌های موجود در این اثر دربردارنده‌ی یک چیدمان خاص هستند. با یک سلام آغاز می‌شوند و بیشتر با واژه‌های «همین» یا «دیگر عرضی ندارم» تمام می‌شوند و لحنی عاشقانه دارند. گاهی آن‌قدر به شعر نزدیک می‌شوند که به قول یکی از دوستان شاعر می‌توان برش‌های شعری زد و چندین شعر را از نامه‌ای جدا کرد، اما تلاش سعیدی راد در این است که مرز بین شعر و نثر آمیخته نشود.

عبدالرحیم سعیدی راد در سال 1346 در شهر دزفول چشم به جهان گشود. او تحصیلاتش را تا مقطع فوق لیسانس در رشته‌ی زراعت ادامه داد اما به دلیل علاقه شخصی‌اش به حوزه ادبی، به این سمت کشانده شد و آثار بسیاری در حوزه شعر و ادبیات دارد که از جمله آثار وی عبارت‌اند از: گردان شهر آیینه، دیگر عرضی ندارم، گزیده ادبیات معاصرمعاصر شماره 77، فانوس‌های سنگی، وصف تو عاشقانه‌ترین وصف عالم است، من راضیم به این همه دوری، بعد از باران، همسرایان غزل عشق و مادر خورشید. سعیدی راد تاکنون سوابق و مسئولیت‌های متعددی در حوزه ادبی داشته است.

در قسمتی از کتاب صوتی همین: مجموعه نامه‌های عاشقانه می‌شنویم:

سلام. دیروز به دنبال تو به همه جا سر زدم. هم از نسیم سراغت را گرفتم، هم از گل سرخی که کنار چشمه عشق روییده بود. حتی از پرنده‌هایی که در شعرهایم بال می‌زدند نشانی‌ات را پرسیدم. اما پیدایت نکردم. این را ولی خوب می‌دانم که اگر چشمانم را ببندم و با دهان بسته صدایت کنم فوراً جوابم را خواهی داد.

راستی که عجب صفایی دارد این بی‌قراری‌ها و این دلتنگی‌ها!... مانده‌ام که‌ این فاصله‌ها اگر نبود آیا باز هم‌ این‌قدر مشتاق شنیدن صدایت از درخت و صندلی و ستاره بودم؟

همیشه فاصله‌ها باعث می‌شوند تا بیشتر قدر همدیگر را بدانیم و بیشتر به دنبال هم بگردیم. مثل همین امروز که همه جا را به دنبالت گشتم. حتی همه خواب‌هایم را یکی یکی جستجو کردم. همه جا رد پایت بود. حتی موج صدایت به نرمی‌ از تپه‌های خیالم بالا می‌رفت. اما خودت نبودی...

عزیزترینم! حالا با همین واژه‌های لال در کنار نام قشنگت نشسته‌ام. مرهمی‌ نمی‌خواهم. تنها اگر حوصله داری زخم‌های دلم را بشمار!... هزار و یک... هزار و دو... هزار و سه...