بله
کتاب اخلاق مهدوی - مرزبانی مهدوی 7 نوشته‌ی عبدالحسین فخاری جلد هفتم از مجموعه یادداشت‌های مرزبانى مهدوى، حاوی مطالب متنوعی در راستای خدمت‌گذاری به آستان مقدس امام زمان است.
نشان پر افتخار و شگرف مرزبانی، وقتی بر بازو یا سرشانه مرزبانان مهدوی می‌نشیند که اندیشه، ذکر و سلوک و حرکات و سکنات آن‌ها رنگ و بوی مهدوی به خود گرفته باشد. عبدالحسین فخاری در این مجموعه، خود را جای کلیه مشتاقان آستان مهدوى قرار داده و تفکرات آنان را در موضوعات مختلف زندگى، بازگو کرده است.
مجموعه مرزبانى مهدوى، نخست در 6 جلد با هفتصد و بیست یادداشت با عناوین: «زندگى مهدوى»، «اندیشه مهدوى»، «گفتمان مهدوى»، «معارف مهدوى»، «یاورى مهدوى» و «انتظار مهدوى»، نوشته شد، اما پس از انتشار و استقبال مخاطبان از این مجموعه به طورى که جلد‌های اولیه به چاپ‌هاى بعدى رسید، سبب شد تا به بعضى موضوعات دیگر در حوزه مهدویت مثل اخلاق مهدوى، دولت مهدوى، اقدامات مهدوى، مشاغل مهدوى و... هم پرداخته شود.
اکنون، این مجموعه با هشتصد و چهل عنوان در مباحث روز مهدویت در ارتباط با زندگى امروزه منتظران و مسائل جدید این باور شورآفرین در عرصه‌های اعتقاد و عمل، در اختیار جامعه قرار مى‌گیرد. اگرچه هنوز هزاران موضوع ناگفته در این عرصه وجود دارد که قابل بحث و ارائه است.
امید است پرچم خدمتگزارى و مرزبانى مهدوى همواره برفراز بماند و منتظران آستان نورانى امام عصر در هر جا و هر زمان، به یارى آن «رحمةللعالمین»، مشغول باشند و نام و یاد و راه آن عزیز را در جهان بگسترانند و در مقابل مخالفان این باور اصیل، بایستند و با معاندان مقابله کنند و از حریم مقدس مهدوی مرزبانى کنند و نگذارند از اهالى قبله و جمع منتظران، کسانى در دام فریب‌ها و وسوسه‌ها و شبهات شیاطین این روزگار اسیر شوند و البته عنایات و امدادهاى آن بزرگوار، پشتیبان آنان خواهد بود.
دکتر عبدالحسین فخاری از محققان، نویسندگان، فعالان و ایده‌پردازان فرهنگی هنری، موسس نهادهای اقتصادی بین‌المللی مانند برند جهانی حلال در ایران در قالب سازمان همکاری‌های اسلامی (OIC)، دبیرکل کنونی «موسسه بین‌المللی حلال جهانی» و مدیر مسئول پایگاه خبری حلال جهانی و فصلنامه «حلال نشان برین» و اولین مدیر مرکز تحقیقات و اطلاعات اتاق اسلامی و عضو هیأت مدیره (ایکریک icric)، سرپرست چند رسانه و پایگاه خبری و نشریه و پدیدآور نوشته‌های مختلف تألیفی و صدها مقاله در زمینه ادبیات، اقتصاد، معارف اسلامی و مهدویت است.
در بخشی از کتاب اخلاق مهدوی - مرزبانی مهدوی 7 می‌خوانیم:
همه‌چیز از «رکن رابع» شروع شد... اصطلاحى که شیخیه ساختند و منظورشان این بود که بعد از معرفت خدا و رسول و امام، نیازمند شناخت و تبعیت رکن چهارم هستیم که واسطه بین امام و مردم است. لذا بعد از درگذشت رهبران نحله شیخیه (شیخ احمد احسایی و سیدکاظم رشتى) جوانى به نام علی‌محمد شیرازى از شاگردان سیدکاظم، بابیت یا همان رکن رابع را ادعا کرد. در واقع تعالیم شیخی با عنوان کردن رکن رابع، مکتب خاصى را بنا نهاد که این جوان خود را مظهر جلوهٔ بیرونی آن معرفی کرد. این انحراف با نظریات خاصى درمورد معاد و امامت و عوالم خاص توسط احسایی پا گرفت و پس از وی، توسط کاظم رشتی شاگرد او پررنگ‌تر شد و بعد به‌وسیلهٔ محمدکریم‌خان کرمانى بسط و توسعه یافته، نظرات شاذّى را مطرح کرد که از همان آغاز با مخالفت اندیشمندان روبه‌رو شد...
پس از مرگ سیدکاظم رشتى، نظریه رکن، رابع دستاویزی برای ادعای «بابیت» توسط تعدادی از شاگردان او شد. از میان آن‌ها علی‌محمد توانست هجده نفر (حروف حى) از شاگردان و تابعان سیدکاظم را هم‌فکر خود کند تا دعوى بابیت او را برای امام زمان (عج) بپذیرند. با علنى شدن دعوى او در شیراز، فصل جدیدى در ایجاد تفرقه و آشوب‌های مذهبى در کشور گشوده شد که متأسفانه به سه جنگ داخلى بین اتباع علی‌محمد با مردم و نیروهای دولتى انجامید و هزاران ایرانى کشته شدند. پیروان او برای تسلط بر کشور دست به ترور شاه زدند که البته توفیق نیافتند و سران آن‌ها دستگیر و زندانى و تبعید شدند و سرانجام رأس فتنه یعنى علی‌محمد به خاطر این آشوب و جنگ و جدال و تفرقه در کشور توسط حکومت اعدام گردید اما موضوع خاتمه نیافت و از دل بابیه، بهائیت به‌وجود آمد و فتنه ادامه یافت.
