کتاب صوتی خون انار گردن پاییز است...

کتاب صوتی خون انار گردن پاییز است... نوشته مژده لواسانی مجموعه‌ای از عاشقانه‌های شنیدنی و کوتاه است که با صدای زیبا و دل‌نشین خود نویسنده روایت می‌شود.

مژده لواسانی گزیده‌ای از متن‌ها و شعرهای بی‌نظیرش را در کتاب «خون انار گردن پاییز است» گنجانده است. او را بیشتر با اجراهای تلویزیونی‌اش می‌شناسند، لواسانی فعالیت کاری خود را ابتدا از رادیو و برنامه‌ای اجتماعی در این رسانه شروع کرد و متن‌های این برنامه را نیز خود نوشت. همین اتفاق، حس نوشتن را به گفته خودش در او زنده کرد.

کتاب صوتی خون انار گردن پاییز است... به چهار بخش تقسیم می‌شود. بخش اول این کتاب با نام پاییزنگاری حاوی متن‌های عاشقانه لواسانی‌ست که در مرز میان شعر و متن بودن در حال حرکت است، اما بخش دوم کتاب نوشته‌ها و متن‌های کاملا مذهبی وی را دربردارد که به آستان ائمه اطهار (ع) هدیه داده است و عنوان مرثیه‌ای برای آب و آبرو را بر خود دارد. در بخش سوم که می‌توان از آن به تهران‌نگاری‌های لواسانی یاد کرد شامل اشعار و متن‌هایی است که او در وصف تهران با نام حواس شهر پرت توست، سروده است و بخش آخر با نام روز واقعه رفته باشی، نوشته‌هایی‌ست که از سوی لواسانی به شهدا تقدیم شده است.

لواسانی در این کتاب بیشتر از اینکه به نوشتن در قالب پناه ببرد، به نوشتن و حس‌آمیزی در متن توجه کرده است. او نوشتن را یکی از مهم‌ترین لذت‌هایی می‌داند که در زندگی بدست آورده و به همین دلیل خود را در قید و بند قالب‌ها برای نوشتن نمی‌بیند و تنها سعی در انتقال درست و مناسب حس خود در موضوعات مختلف دارد. خون انار گردن پاییز است جدای از ساختار ادبی خود، تلاشی است برای نفوذ به زندگی و ذهن انسان‌هایی که به دلیل در معرض رسانه بودن، مشتاقان و علاقه‌مندان بسیاری دارند که دوست دارند بیشتر از قاب رسانه با ذهنیت آ‌ن‌ها آشنا شوند.

در قسمت‌هایی از کتاب صوتی خون انار گردن پاییز است... می‌شنویم:

«چرا زودتر نمی‌رسی از راه؟
من تمام تابستان را بی‌تاب و منتظرم...
اردیبهشت که تمام می‌شود، فقط خیالِ طلایی پاییز،
باران و غزل و انار را
به جانم زنده می‌کند...
فصل من
فصل انارهایی‌ست که با عشق، بغض‌شان می‌ترکد
و من برای بغض‌هایم،
تمام تابستان
چشم به در دوخته‌ام
بیا!
بغض‌های من، یک «پاییز» کم دارد...»

«روزی دلت برای من تنگ می‌شود
روزی که همه‌ی زندگیت آرام است
و درست وقتی که فکر می‌کنی خوشبختی
از خیابان رد می‌شوی
و خاطره‌ی یک بن بست
نفست را بند می‌آورد
و نگاه می‌کنی
کسی کنارت هست که «من» نیست»