بله
کامران نیکنامیان در کتاب سر عشاق (3): نمازها و ختم‌ها، به نماز که از عبادت‌های مسلمانان و از ارکان مهم دین اسلام است اشاره می‌کند.
واژۂ نماز معادل فارسی کلمه عربی صلاۃ یا صلوات است. نماز در نزد اهل سنت یکی از ارکان خمسه (ستون‌های پنجگانه دین) و در نزد شیعیان یکی از فروع دهگانه‌ی دین است.
واژه «صلاۃ» در عربی، به معنی «درود و تحیت»، «دعا» و همچنین «انعطاف» است با این حال واژۂ «نماز» واژه‌ای فارسی است که در ایران، افغانستان، بنگلادش، هند، پاکستان و ترکیه برای واژۂ « صلاۃ » عربی بکار برده می‌شود. این واژه همچنین در زبان بنگالی، آلبانیایی، بوسنیایی و مقدونیایی، برابر صلاۃ به کار می‌رود.
واژه نماز به معنای خم شدن و سرفرود آوری برای ستایش و احترام است، برخی منابع ریشه این واژه را از واژه پهلوی «نماک» می‌دانند که آن هم از ریشه باستانی «نم» به معنای خم شدن و کرنش است. هر چند در برخی منابع ریشه واژۀ نماز از واژۀ «ناماسته» در زبان سانسکریت آریاییان دانسته شده است.
آیات و روایات بسیاری مبنی بر عشق پروردگار به بندگان می‌توان یافت و می‌توان دریافت که ایزد منان بهشت را بهانه می‌گیرد تا به بندگانش عطا فرماید.
تنها پروردگار جلیل، بی‌همتاست که همیشه در دسترس بوده، حیُّ و قیوم و السمیع و البصیر و مجیب است. بی‌همتا در بخشایش که ما را در تاریکی رحم و طفولیت و نوجوانی از رزق‌های مادی و معنوی محروم ننموده و همچنان وهّاب (بخشنده‌ای که مفت می‌بخشاید) بوده، هست و خواهد بود.
او سراسر ناز است و ما نیاز، تا اجازه نفرماید ما را خواستنی نشاید: فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَیُحبونه (مائده 54)
حضرت رب‌العالمین به داوود نبی می‌فرماید: ای داوود! به ساکنان سرزمین من بگو: من دوست کسی هستم که دوستم بدارد، همنشین اویم که همنشینم باشد، همدم هر آن که با نام و یادم انس گیرد، همراه اویم که همراهم شود و فرمانبردار فرمانبردارانم هستم.
حد ذکر و نوع ذکر خداوند: از قلبتان بپرسید که چه ذکری باید گفت، حضور قلب درکدام ذکر بیشتر است، آن را ملزم باشید (نقل از آیت اله بهجت) اصل ذکر، خصوصیت ذکر را به قلبمان الهام می‌کند، این الهام الهی است نه این که به فکر خودمان رسیده باشد.
فرق است میان «حُبّ» و «وُدّ». «حُبّ». محبت دوستی دل است بدون آثار خارجی ولی «وُدّ» دوستی از جهت ایثار و احسان و انعام است و باید حضرتش را ودود نامید که عاشقانه به بندگان عشق می‌ورزد.
در بخشی از کتاب سر عشاق (3) می‌خوانیم:
نماز ایام هفته:
نماز ایام هفته از دیگر نمازهای مستحبی است که بر طبق روایات و بر اساس دستور گفته شده در طول ایام هفته خوانده می‌شود. در واقع هر روز هفته دو نماز مخصوص به خود دارد که یک نماز برای شب آن روز و یک نماز برای همان روز است و بدین شرح است:
(شب شنبه): دو رکعت در هر رکعت بعد از حمد ایه الکرسی و سوره قدر و نصر یک بار و سوره توحید سه بار خوانده شود.
(روز شنبه): چهار رکعت در هر رکعت بعد از حمد سوره کافرون سه بار خوانده شود بعد از نماز هم یک بار آیه الکرسی را بخواند.
(شب یکشنبه): شش رکعت در هر رکعت سوره حمد یک بار و سوره توحید هفت بار خوانده شود.
(روز یکشنبه): دو رکعت در رکعت اول بعد از حمد سوره کوثر سه بار و در رکعت دوم بعد از حمد سوره توحید سه بار خوانده شود.
(شب دوشنبه): دو رکعت در هر رکعت بعد از حمد ایه الکرسی و سوره توحید و معوذتین یک بار خوانده شوند.
(روز دوشنبه): چهار رکعت بعد از حمد در رکعت اول ایه الکرسی در رکعت دوم سوره توحید و در رکعت سوم سوره فلق و در رکعت چهارم سوره ناس خوانده شوند.
(شب سه شنبه): دو رکعت در رکعت اول بعد از حمد سوره قدر یک بار و در رکعت دوم بعد از حمد سوره توحید هفت بار خوانده شود.
(روز سه شنبه): دو رکعت در هر رکعت بعد از حمد سوره تین و سوره توحید و معوذتین یک بار خوانده شوند.
(شب چهارشنبه): دو رکعت در هر رکعت بعد از حمد ایه الکرسی و سوره قدر و نصر هر کدام یکبار و توحید 3 بار خوانده شود.
(روز چهارشنبه): دو رکعت در هر رکعت بعد از حمد سوره زلزال یک بار و سوره توحید سه بار خوانده شود.
(شب پنج شنبه): شش رکعت در هر رکعت بعد از حمد ایه الکرسی و کافرون یک بار و توحید سه بار خوانده شود بعد از نماز هم سه بار آیه الکرسی خوانده شود.
مدتها بود که در پی یک کتاب جامع برای ختمهای معتبر بودم این مجموعه در این باره کمک فراوانی کرد
امیدوارم با توسل به انبیا و ائمه اطهار روز به روز شاهد رشد و پیشرفت در زمینه اعتقادی و دینی باشیم