بله
کامران نیکنامیان در کتاب سر عشاق (2): اعمال ماههای عبادی و خواص سوره‌ها، به مباحثی چون مختصری از پاداش روزه‌های مستحبی بر اساس ماههای قمری، اعمال و نمازهای روزهای پر برکت، آیات مهم قرآنی و... اشاره می‌کند.
آیات و روایات بسیاری مبنی بر عشق پروردگار به بندگان می‌توان یافت و می‌توان دریافت که ایزد منان بهشت را بهانه می‌گیرد تا به بندگانش عطا فرماید.
تنها پروردگار جلیل، بی‌همتاست که همیشه در دسترس بوده، حیُّ و قیوم و السمیع و البصیر و مجیب است. بی‌همتا در بخشایش که ما را در تاریکی رحم و طفولیت و نوجوانی از رزق‌های مادی و معنوی محروم ننموده و همچنان وهّاب (بخشنده‌ای که مفت می‌بخشاید) بوده، هست و خواهد بود.
او سراسر ناز است و ما نیاز، تا اجازه نفرماید مارا خواستنی نشاید: فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَیُحبونه (مائده 54)
حضرت رب‌العالمین به داوود نبی می‌فرماید: ای داوود! به ساکنان سرزمین من بگو: من دوست کسی هستم که دوستم بدارد، همنشین اویم که همنشینم باشد، همدم هرآن که با نام و یادم انس گیرد، همراه اویم که همراهم شود و فرمانبردار فرمانبردارانم هستم.
حد ذکر و نوع ذکر خداوند: از قلبتان بپرسید که چه ذکری باید گفت، حضور قلب درکدام ذکر بیشتر است، آن را ملزم باشید (نقل از آیت اله بهجت) اصل ذکر، خصوصیت ذکر را به قلبمان الهام می‌کند، این الهام الهی است نه این که به فکر خودمان رسیده باشد.
فرق است میان «حُبّ» و «وُدّ». «حُبّ». محبت دوستی دل است بدون آثار خارجی ولی «وُدّ» دوستی از جهت ایثار و احسان و انعام است و باید حضرتش را ودود نامید که عاشقانه به بندگان عشق می‌ورزد.
از جمله نشانه‌های دوستی خداوند بر بندگان، گنجینه ناب دعاهاست که توسط ائمه معصومین به ما ارزانی شده است. ائمه علیهم السلام اگر فقط عشق بازی با پروردگار را به ما آموخته باشند به وظیفۀ امامت خود کافی و شافی عمل نموده‌اند.
«مولای من» این تویی که بخشودی. این تویی که نعمت دادی. این تویی که احسان فرمودی. این تویی که نیکی کردی، این توی که بزرگواری، این تویی که لطف کردی و آنر ا تکمیل نمودی، این تویی که روزی ببخشیدی، این تویی که توفیق دادی این تویی که مرا بی‌نیاز ساختی، این تویی که توانگرم کردی و سرمایه دادی.
در بخشی از کتاب سر عشاق (2) می‌خوانیم:
آیات و روایات بسیاری مبنی بر عشق پروردگار به بندگان می‌توان یافت و می‌توان دریافت که ایزد منان بهشت را بهانه می‌گیرد تا به بندگانش عطا فرماید.
حقیر در سدد آن است که:
اول: راه ذکر را با شیرینی پاداش در هم آمیزد تا خود و دیگران را مشمول وحی الهی نموده آن جا که می‌فرماید:
یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اذْکُرُوا اللَّهَ ذِکْراً کَثِیراً..
دوم: از راه ذکر حضرت دوست همانگونه که بر پیامبرش وحی رسانیده، در مشکلات همیشگی زندگی دنیوی، تکیه بر صبر و صلوۃ را یادآور شود.
تنها پروردگار جلیل، بی همتاست که همیشه در دسترس بوده، حیُّ و قیوم و السمیع و البصیر و مجیب است. بی‌همتا در بخشایش که مارا در تاریکی رحم و طفولیت و نوجوانی از رزق‌های مادی و معنوی محروم ننموده و همچنان وهّاب (بخشنده‌ای که مفت می‌بخشاید) بوده، هست و خواهد بود.
او سراسر ناز است و ما نیاز، تا اجازه نفرماید مارا خواستنی نشاید.
فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَیُحبونه (مائده 54)
حضرت رب العالمین به داوود نبی می‌فرماید: ای داوود! به ساکنان سرزمین من بگو: من دوست کسی هستم که دوستم بدارد، همنشین اویم که همنشینم باشد، همدم هرآن که با نام و یادم انس گیرد، همراه اویم که همراهم شود و فرمانبردار فرمانبردارانم هستم. (میزان الحکمه حدیث 3134 به نقل از مسکن فؤاد صفحه 27)
