کتاب پروانه بی‌نشان

کتاب پروانه بی‌نشان نوشته‌ی حبیبه باقری حکایت دکتر جوانی را روایت می‌کند که بین دو راهی عقل و عشق گیر کرده است و باید تصمیم بگیرد به ‌پای کسی بماند که او را ترک کرده یا به اجبار با دختری که عاشق اوست ازدواج کند...

در بخشی از کتاب پروانه بی‌نشان می‌خوانیم:

مادر به بیمارستان آمد، حال و روز پروانه را از او مخفی کرده بودم نمی‌خواستم زیادی نگران بشه اما مادرم آشفته بود و پریشان رو به من کرد، گفت:

- بهرام چرا به من نگفتی که این‌قدر حال پروانه بده، حال و روز خودت را ببین، می‌دانی چه سر و وضعی پیدا کرده‌ای، رنگ و رویت پریده، از خستگی و بی‌خوابی زیر چشمات گود افتاده، پروانه اگر یک برادر تنی داشت این‌قدر که تو نگرانشی او نبود.

از حرف مادر دلم لرزید، خدایا چگونه احساسم به پروانه را به مادر بفهمانم. صدای مادر را شنیدم که گفت:
- بهرام کجایی مادر شنیدی چی گفتم؟
- ببخشید مادر متوجه نشدم دوباره تکرار کنید.

- گفتم تو بیا برو خونه یک کم استراحت کن من پیش پروانه هستم، دوشی بگیر و اصلاح کن بعد دوباره برگرد، نگران هم نباش.
- می‌ترسم تنهاش بگذارم باید به موقع داروهایش تزریق بشه ممکنه پرستارها فراموش کنند.
- چه حرفی می‌زنی مادر آن‌ها کارشان همینه، مگر می‌شه فراموش کنند.

با اصرار مادر به خانه آمدم اما خانه برایم تنگ شده بود، انگار بدون پروانه هوا برای نفس کشیدن نبود، بغضم گرفت، به حمام رفتم و زیر دوش بغض چند روزه را که داشت خفه‌ام می‌کرد خالی کردم. بعد از حمام کمی راحت‌تر شدم، به اتاقم رفتم و روی تخت دراز کشیدم، از شدت خستگی خوابم برد وقتی بیدار شدم زمان و مکان را گم کرده بودم، چشم‌هایم را مالیده و لحظه‌ای صبر کردم تا خودم را پیدا کنم، یادم آمد بلند شده و لباس پوشیدم و فوری به بیمارستان رفتم. مادر را دیدم که در راهروی بیمارستان قدم می‌زنه و ناراحته، سراسیمه جلو رفتم و پرسیدم:

- برای پروانه اتفاقی افتاده؟ حالش خوبه؟
مادر گفت نگران نباش، همان جوری است که بوده.
- پس چرا شما ناراحتید؟
- بعداً حرف می‌زنیم.