بله
کتاب پیشتاز مقالات (تکنیک‌های طلایی و نوین نگارش و چاپ مقالات I.S.I) تألیف محمدرضا قائمی، با توجه به نیاز جامعه‌ی علمی و عدم توانایی‌های لازم، نگارش و چاپ مقالات علمی از نوع I.S.I را از زوایای مختلف بررسی می‌نماید.
همانطور که در سال‌های اخیر شاهد رشد روزافزون دانشجویان تحصیلات تکمیلی در رشته‌های مختلف هستیم، نیاز برای تحقیقات بیش از پیش حس می‌شود. آنچه که ما از تحقیقات برداشت می‌کنیم تنها پایان نامه و انجام پروژه‌های دانشجویی نیست، بلکه سندی مختصر و علمی از نتایج تحقیقات است که معمولاٌ آن را به نام مقاله می‌شناسیم.
در کشور ما معمولاً مقالات، استخراج شده از پایان نامه‌ها هستند که دانشجویان در نگارش آن‌ها با مشکلات عدیده‌ای روبرو می‌شوند. از آنجایی که معمولاً دانشجویان مشکل زبان دارند و یا حتی اصول مقاله نویسی را به درستی نمی‌دانند کمتر دست به نگارش مقالات I.S.I می‌زنند. از طرفی مقالاتی از این دست به دلیل فراگیر بودن و اهمیت برای رزومه‌ی دانشجویان بسیار مورد توجه هستند.
هر روزه شاهد آن هستیم که مؤسسات مختلف تبلیغات زیادی در زمینه‌ی نگارش این نوع مقالات را ارائه می‌دهند که متأسفانه بسیاری از آنان از اصول صحیح نگارش، تشخیص ژورنال مناسب و در نهایت پیگیری صحیح مکاتبات اطلاع چندانی ندارند؛ به طوری که دانشجویان ابراز نارضایتی از کار نیمه تمام این مؤسسات و مبالغی که از آنان دریافت کرده‌اند، می‌کنند.
در طرف مقابل دانشجویان و محققین به دلیل اینکه در قالب پایان نامه، کار تحقیقاتی خود را به اتمام رسانیده‌اند، اغلب این سوء تفاهم برایشان پیش می‌آید که ساختار مقاله تفاوت چندانی با سبک نگارش پایان نامه ندارد؛ در صورتی که نگارش مقاله بسیار متفاوت با نگارش پایان نامه‌های مقاطع ارشد و دکتری هستند.
در برخی از کشورهای پیشرفته در سال‌های اخیر قسمتی از پایان نامه‌های دکترا خود را از قالب کلاسیک پایان نامه نویسی بیرون آورده و هر فصل پایان نامه را یکی از مقالات ثبت شده قرار می‌دهند. بدین‌گونه هم پایان نامه ارزشی دوچندان پیدا می‌کند و هم دانشجو احتیاجی به دو سبک نگارش مختلف ندارد. در برخی از موارد ضعف سیستم آموزشی و عدم پیگیری محققین جوان مانع از چاپ اثر پژوهش به عنوان مقاله می‌شود که در نهایت اثر تحقیقی به چهارچوب پایان نامه در کتابخانه دانشگاه به صورت یک فعالیت علمی باقی می‌ماند.
بدین ترتیب محققین با دو مشکل بزرگ روبرو می‌شود نخست آنکه این اثر علمی محدود به کتابخانه می‌شود و زحمات محقق به صورت ناشناخته‌ای محدود می‌گردد و دوم آنکه امکان دسترسی دیگر محققین برای ادامه فرآیند علمی مشابه وجود ندارد. اکثر قریب به اتفاق محققین از عدم توانایی هماهنگی با تیم داوری ژورنال‌ها، انتخاب ژورنال صحیح و معتبر همچنین ارزیابی اعتبار ژورنال‌ها گله‌مندند که این مطلب در کنار عدم توانایی نگارش مقالات مشقت پذیرش مقالات را دوچندان می‌نماید که بسیاری از تلاشگران عرصه علم و دانش را نسبت به چاپ مقالات علمی دلسرد می‌نماید.
در بخشی از کتاب پیشتاز مقالات می‌خوانیم:
«شیوه‌نامه شیکاگو» یا شیوه‌نامه علوم انسانی را دانشگاه شیکاگو آمریکا تدوین کرده است. این شیوه‌نامه بیشتر در حوزه ادبیات، تاریخ و هنر به کار می‌رود. این شیوه استناد را هم به صورت برون‌متنی و هم به صورت درون‌متنی می‌توان به کار گرفت.
اگر بخواهیم مطابق شیوه‌نامه شیکاگو، استنادها را به صورت برون‌متنی تنظیم کنیم، اطلاعات مربوط به منابع مورد استناد، در یادداشت‌ها ارائه می‌شود. این یادداشت‌ها که یادداشت‌های ارجاعی نامیده می‌شوند، گاه در انتهای هر صفحه یا در انتهای هر فصل، و گاه در انتهای اثر ظاهر می‌شوند. وقتی یادداشت‌های ارجاعی در پایین هر صفحه ظاهر شود، به آن‌ها پانویس یا پانوشت، و وقتی در انتهای فصل یا پایان اثر می‌آیند، به آن‌ها پی‌نویس یا پی‌نوشت گفته می‌شود. با وجود یادداشت‌های ارجاعی، ارائه فهرست منابع در پایان اثر، اختیاری است؛ به ویژه اگر یادداشت‌های ارجاعی به صورت پی‌نوشت درج شود.
فهرست منابع و پانویس از لحاظ نوع اطلاعات، تفاوت چندانی با یکدیگر ندارند. تفاوت عمده آن‌ها به ساختار و شیوه نقطه‌گذاری برمی‌گردد. در پانویس، نام و نام‌خانوادگی پدیدآورنده یا پدیدآورندگان، به ترتیب طبیعی می‌آید؛ اما در فهرست منابع، این دو جزء، مقلوب می‌شوند؛ یعنی نخست نام‌خانوادگی و پس از آن نام پدیدآورنده می‌آید.
