رمان دلم نمی‌آید که در اندیشه‌ی جنازه‌ها رهایت کنم

هزار سال دیگر تازه ابلیست خواهم شد
اگر در کنارم جان می‌سپردی بهتر نبود
نه نشد بیشتر از این زنده بمانی
هیچ قانونی نمی‌تواند عشق را بازدارد
آن واژه‌ی نخست را پیدا کرده‌ام
به جای کسی نمی‌شود که بمیری
شما که سردرگمی را می شناسید
مرا هجی کنید ای باران‌ها
زمان به صدا واکنش نشان می دهد
درهای بسته از لذت حرف بی خبرند
می بارم تا نفرتم در شمایلت تبخیر شود
دستان شما همیشه به انکار من روئیده اند
در قاعده‌های مرسوم تو حل می‌شوم
مرگ که لج بازی ندارد مثل زندگی
حالا تو کلمات را به من بسپار تا رستگارت کنم
برای تماشایم بیا
دستم را به ارتقایت می کشم
تو همان قدر آسمانی که من پروازم
دستانم را چگونه در حجم تو معنا کنم
من آموخته‌ی صدا بودم تو فریادم کردی
رفتنم را به پایت بپوش
دلم نمی‌آید که در اندیشه‌ی جنازه‌ها رهایت کنم
واژه‌ها را خالی از صدا ساخته‌اند
من با معجزه‌ی زندگی، زندگی خواهم بخشید
آشکارترین لغت بر لب‌های توست
کسی از میان هیچ کسی ها می رسد
دست‌هایم برای تو دارشان بزن
چه نت‌های بلندی دارد سکوت تو
حسرت تو به دل این شعر ماند
این زبانی نیست که با هر نگاهی بنالد
در تو شاعری زندانی‌ست و در من شعری