بله
کتاب "آثار، تبار و تاریخ بیهقی"، پژوهش و تحلیلی است در قالب یک دیالوگ و نه منولوگ. اما دیالوگی نوشتاری و نه گزارشی از مباحث یک یا چند میزگرد یا جلسه پرسش و پاسخ با چند کارشناس و تحلیلگر، بلکه پیش از هر چیز "یک اثر" حاوی "دیالوگی نوشتاری" است، حاصل شده از بارها تجدیدنظر که دیالوگ موتور محرکه آن است، نه تمام آن.
عصر تاریخنگاری ایرانیان از چه زمانی آغاز می‌شود؟ این همان پرسشی است که پس از یک بررسی اجمالی بر تاریخ نگاری مستند در سرزمین ایران، ما را به قرون سوم و چهارم هجری و دوران غزنویان رهنمون می‌سازد. اگر بخواهیم نگاه خویش را دقیق‌تر معطوف سازیم، تاریخ بیهقی است که به طرز اعجاب‌آوری جلوه‌افشانی می‌کند. سندی تاریخی از تاریخنگاری که توسط یک ایرانی، تاریخ سرزمین‌مان را روایت کند، اکنون زنده و گویا سخن می‌گوید. تا پیش از تاریخ بیهقی و زین‌الاخبار گردیزی، تاریخ ایران به وسیله افسانه، اسطوره یا حماسه رقم می‌خورد و از این روی این شاعران، اسطوره‌سازان یا حماسه‌پردازان (ایرانی) و نقالان بودند که به جای مورخان تاریخ سرزمین ایران را روایت می‌کردند.
تاریخ بیهقی را نمی‌توان شناخت مگر بر بستر جامعه و تطور تاریخی عصری که بیهقی در آن می‌زیسته است؛ حتی از منظر ادبی و به خصوص زبانی نیز به این قرون منتهی به بیهقی و غزنویان محتاجیم.
کتاب حاضر صرفاً اثری حاصل از در کنار هم چینش نظریات موافق و متعارض نیست، که تحقیقی است با طی فرآیندی که از میان آن نظریات متفاوت و متعارض می‌گذرد و همزمان پازلی را نیز پیرامون تاریخ بیهقی و غزنوی و تاریخ نگاری ایرانی و اسلامی کامل می‌کند که حاصل نتایج یگانه دیالوگ این متن است.
