بله
از دیرباز اطلاعات نقش مهم و حیاتى در زندگى انسان‌ها ایفا کرده است. در همین راستا در طول زمان امکانات ارتباطى متعددى ایجاد شد، تا کار جمع‌آورى، ذخیره و توزیع اطلاعات به نحو مطلوب‌ترى انجام گیرد. منظور از منابع اطلاعاتی به طور سنتی کتاب، مجله و روزنامه است، اما از اواخر سده پیش انواع این منابع به نحو فزاینده‌ای افزایش یافته است.
امروزه بسیاری از منابع مرجع در کنار منابع اطلاعاتی یاد شده به تجزیه و تحلیل تک نگاری‌ها، گزارش‌های تحقیق، پروانه‌های ثبت اختراعات، پایان نامه‌ها، مقاله‌های کنفرانس‌ها و نقد‌ها می‌پردازند. افزون بر این منابع دیداری شنیداری نظیر فیلم، ویدئو، عکس و اسلاید و انواع منابع الکترونیکی نیز می‌توانند در زمره‌ی منابع اطلاعاتی به حساب آیند. از طرفی رشد سریع انتشارات مانع از آن می‌شود که محقق بتواند همه‌ی منابع منتشر شده در حوزه تخصصی خویش را از نظر بگذراند، نرخ رشد صنعت نشر بین‌المللی بسیار بالاست و تقریباً سه برابر سریعتر از رشد جمعیت دنیا افزایش می‌یابد؛ و این در حالی است که مردم می‌‌میرند، در حالی که کتاب‌ها باقی می‌مانند لذا بى جهت نیست که از دوران حاضر با نام «عصر اطلاعات» یاد مى‌کنند.
کتابشناسی از منابع مرجع ردیف دوم است و به مجموعه اطلاعات کتاب شناختی (نام نویسنده، عنوان، مترجم، محل انتشار، ناشر، تاریخ انتشار، تعداد صفحات یا قیمت کتاب) آثار چاپی، غیرچاپی، و نسخه‌های خطی و... اطلاق می‌شود که با نظم خاصی به قصد استناد و ارائه‌ی اطلاعات تهیه می‌گردد. ون هوزن و والتر کتابشناسی را "علم" و در معنای وسیع کلمه "علم کتاب‌ها" تعریف کرده‌اند.
