بله
« شخصیت هر کس پشت زبان او پنهان شده است.»
پژوهشگران دریافته اند که لحن صدای ما، بیانگر احساساتمان در ارتباطات با دیگران است،
بیشتر احساسات از طریق شنیداری قابل انتقال است، همین است که از نوع صدا و طرز بیان کلمات، می‌توان به شخصیت دیگران پی برد.
برای مثال کسی که با صدای آرام و خونسرد صحبت می کند، لحن یکنواختی دارد، و کسی که با صدای بلند و بدون لکنت صحبت می کند، شخصی پرانرژی و فعال به نظر میرسد.
« صدا یک پدیده مادرزادی است، پس نمیتوان دخالتی در آن داشت.»
به محض این که کلامی از زبان خارج شود، لحن سخن گفتن را تعیین می کند، در این صورت باید سعی کنیم تا صدایمان آرام، صلح آمیز، منظم و نیرومند باشد. حواسمان جمع باشد که بیش از حد بلند یا کوتاه سخن نگوییم. کلمات را به روانی و پشت سر هم ادا کنیم و از مکث های غیر لازم و طولانی خودداری نماییم.
صدا، اصلی‌ترین عنصری است که توسط آن، اندیشه‌ها و احساس‌های مشخص و دقیق خود را بیان می‌کنیم، در این صورت هرچه صدای ما حساس‌تر و کارآمدتر باشد، دیگران منظور ما را در گفتارمان دقیقتر و واضح‌تر درک میکنند.
یکی از بهترین روش‌های تقویت صدا این است که پاره شعرهایی را با آهنگ مناسب آن و صدای بلند بخوانیم.
واقعا برای من سواله افرادی که بهش امتیاز دادن یا کامنت گذاشتن واقعا کتابو تا آخر خوندن؟
اصلاااا کاربردی نبود (مثلا یک مثال از بیشمار مثال؛ در قسمتی از کتاب میگفت تمرین‌های تنفس و عضلانی خیلی مفیدو کاربردیه ولی اصلا دربارش توضیحی نمیداد!!مطالب خیلی خیلی نه تکرار داشت (البته تکراری که جهت جاافتادن مطلبه، یه جور کش دادن و اب بستن:) ) ) ) اخر هر فصل تمرین داشت و من توقعم این بود تمرینای آخر هر فصل مربوط به موضوع اون فصل باشه اما تا اخرین فصل فقط شعر بود!!!
اصول روانشناسی خاصی هم استفاده نشده بود!!
به طور کل برداشت من این بود نویسنده فقط خواسته چیزی بنویسه!! و اصلا ارزش خوندن نداشت!!